andre piquet

Που λες...

2011-01-06T00:28:00.003+02:00

και μόνο που ξεκινάω από τα Κανάλια,φτάνω στην Αλεπού,περνάω ξυστά από το Τρίκλινο και μέσα από τον Ποταμό η διαδρομή δε μπορεί,κάτι θά'χει ενδιαφέρον.Πράσινο πηχτό (τη βλάστηση της πάντα μούσκεμα Κέρκυρας εννοώ,για γαστρικές εκκρίσεις θα σου πω άλλη φορά), στενά που χωράνε ένα αυτοκίνητο τσίμα τσίμα ανάμεσα στα σπίτια,κι άλλο πράσινο,ποτάμι άμα λάχει,και οι στροφές φίλε μου... ο ήλιος που ανεβαίνει με τις στροφές... Σχεδόν,ή και τελείως τυφλές,που μετά απο μερικά περάσματα αποκτώ μια σχετική αυτοπεποίθηση και τις παίρνω γρήγορα (σου θυμίζω το αργά και το γρήγορα είναι σχετικά,με 60 km/h νοιώθω κανονικός Άρης Βατάνενες) και ζω ξανά και ξανά τη μαγική εκείνη στιγμή που ορμάω στα τυφλά,θεωρώντας πως μάλλον δεν έρχεται κάτι από απέναντι,αλλά δεν μπορώ να ξέρω σίγουρα,οπότε ορμάω με λίγο γκάζι παραπάνω,έτσι για να ταιριάξει με τους Γκρόβερ που περικυκλώνουν την αμαξάρα μου εκ των έσω.
Βέβαια εκεί που φτάνω λέγεται Κοντόκαλι,τοπωνύμιο που μ'αφήνει αδιάφορο σε σύγκριση με τα προηγούμενα,και επίσης εκεί είναι η δουλειά μου (συγγνώμη για την πρόστυχη λέξη).Δεν πειράζει.
Η διαδρομή είναι ωραία.

"δεν μπορώ παρά"

2011-01-03T19:26:00.001+02:00

Πρέπει να ήταν νωρίς στην εφηβεία μου και ήτανε κάτω από τη γέφυρα των Αγίων Πάντων. (Φοβερή φάση να σκαρφαλώνεις στη γέφυρα από τα συγκεκριμένα πατήματα που σού'χε δείξει ο κάπως μεγαλύτερος και πιο έμπειρος φιλαράκος και να βγαίνεις πάνω,στα τρένα.Ίσιωνες κανα δυο καρφιά στις ράγες για να γίνουν ¨μαχαίρια" και μετά στο Σταθμό.Έτσι,για φάση,ή για να πάρεις το 10-Χαριλάου).
Σε μια τέτοια βόλτα λοιπόν και κάτω από τη γέφυρα είδα κολημμένες κάτι αφίσες αριστερού-αναρχικού,ή κάτι τέτοιο,περιεχομένου,όπου ανάμεσα σε άλλα έγραφε τα λόγια κάποιου πού'λεγε περίπου πως όσο (όπου) υπάρχουνε αδύναμοι δεν μπορώ παρά να πάρω το μέρος τους,ή κάπως έτσι,πάντως το νόημα αυτό ήτανε πάνω κάτω,αυτό θυμάμαι τελοσπάντων.
Το θυμάμαι το περιστατικό πολύ χαρακτηριστικά,θυμάμαι την εντύπωση που μού'χε κάνει το "δεν μπορώ παρά" της φράσης.Ακόμα μου κάνει.Καμιά φορά νομίζω πως μου παρακάνει,διαστρεβλωμένη όσο να πεις από το πέρασμά της μέσα απ'το μυαλό μου.
Ο δρόμος κάτω από τη γέφυρα ακόμα πλημμυρίζει νομίζω όταν βρέχει.

Μην ξεχάσω

2010-08-02T18:57:00.004+03:00

Το ψηφιακό ρολόι τού Δήμου έδειχνε 06:55 και έξω από του Ρωσσίδη,στα Περιστέρια στην Πολίχνη δυο μπαρμπάδες (ο Ρωσσίδης ο ίδιος;) πίνανε γκαϊβέ σ'ένα χαμηλό τραπεζάκι.Θεώρησα πως πρέπει να σού το πω.

(τραγουδιστά,στη μελωδία του "ταξιτζή"): Πριν από λίγο σχόλασαα,και σαν τρελός γυρνάααωω

2010-05-16T10:03:00.004+03:00

Πριν από λίγο σχόλασα από τη νυχτερινή μου βάρδια.Εδώ και χρόνια δουλεύω στη Θεραπευτική Κοινότητα Καρτερών,που ανήκει στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.
Και είμαι τούρμπος.
Δουλεύοντας εκεί αναγκάζομαι να συνυπάρχω -δεν λέω να συνεργάζομαι,επειδή η συνεργασία προϋποθέτει έναν κοινό στόχο και διάθεση για εργασία και στην περίπτωσή μας ο κοινός στόχος,που είναι το βόλεμα στο δημόσιο διαφόρων και το φαίνεσθαι μιας υπηρεσίας απεξάρτησης από τα ναρκωτικά,με τους πόρους και τις ευκαιρίες καρριέρας που αυτό συνεπάγεται,έχει σε μεγάλο βαθμό επιτευχθεί,ενώ η διάθεση για εργασία κοιμάται αμέριμνη στη σκιά της σιγουριάς που παρέχουν οι κομματικές ή όποιες άλλες εγγυήσεις- με κάτι τύπους -ες,που,με δεδομένες τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα της αναξιοκρατίας, βρέθηκαν στο δημόσιο,(σε μία μάλιστα υπηρεσία του,που ,αν την πάρουμε στα σοβαρά -και αυτό δεν συνιστάται,κυρίως μάλιστα αν έχεις εσύ ή κάποιος οικείος σου πρόβλημα με την κατάχρηση “ναρκωτικών”-, απαιτεί πολύ ιδιαίτερες και “ακριβές” ιδιότητες χαρακτηριολογικές και/ή με εκπαίδευση χτισμένες) μέσα από κομματικά (πασοκ και νδ) και “φιλικά” σπρωξίματα και διαγκωνισμούς και που σε κάποιες περιπτώσεις χρειάστηκε να “εφευρεθούν” “ειδικότητες” και πόστα για να τρουπώσουν.
Για να συμμετέχω λοιπόν κι εγώ στο πανηγύρι αυτό,της δήθεν απεξάρτησης,πληρώνομαι. Και κάθε μήνα 400 ευρώ από το μισθό μου παρακρατούνται (υπεξαιρούνται) για να έχω ασφάλιση (μέρες πού'ναι...).Εαν έδινα 400 ευρώ το μήνα σε μια εταιρία ασφαλίσεων,φαντάζομαι πως θα μου πρότειναν να μου πάρουν και πίπα για να προτιμήσω τις υγειονομικές τους υπηρεσίες,τώρα που χρειάζομαι μια μικροεπέμβαση που θα απασχολήσει ένα κρεβάτι νοσοκομείου και το σχετικό προσωπικο 2,βαριά 3 μέρες και θα με απαλλάξει από τον καθημερινό πόνο και τις αλλαγές στην καθημερινή μου ζωή (διατροφή,περιορισμός στη σωματική άσκηση κτλ) καθώς και από το άγχος που τα παραπάνω συνεπάγονται,φουσκωμένο από το φόβο μιας οξείας επιπλοκής και των χειροτέρων...Τώρα όμως όχι.Πρέπει ή να περιμένω 4 μήνες (επιβιώνοντας μέσα στα παραπάνω),ή να τα ακουμπήσω,ή (τι πρωτότυπο!) να βρω μέσον.
Μια που περιμένω λοιπόν,μπορώ κάλλιστα να περιμένω και για κάτι ακόμα: Θέλω να αλλάξω δουλειά και τόπο κατοικίας.Αλλού θεωρείται δεδομένο πως οι εργαζόμενοι σε υπηρεσίες όπως η λεγάμενη μετά από κάποια χρόνια μετακινούνται,διότι “καίγονται” και δεν προσφέρουν πια όσο παλιότερα (και δεν θ'αρνηθώ πως δύο παραγράφους παραπάνω ένας καμμένος ήτανε που έγραφε και το βλέμμα του χρωματίζει όσο να πεις το τοπίο),μάλιστα ενθαρρύνονται αυτές οι μετακινήσεις.Επιπλέον,υπάρχει μια συνάδελφος νοσηλεύτρια που εργάζεται στην Κέρκυρα και θέλει να έρθει να ζησει στη Θεσσαλονίκη,όπου είναι εγκατεστημένη η οικογένειά της,σύζυγος και παιδάκια.Δεν ξέρω,αλλά εμένα μου φαίνεται πως τα πράγματα είναι απλά,δεν μένει θέση ακάλυπτη,και ικανοποιούνται οι ζωτικές ανάγκες (τέτοια λογίζω την αλλαγή) δύο ανθρώπων,οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και πιο αποδοτικοί στην εγασία τους,εργασία θυμίζω που έχει να κάνει με την υγεία των αλλωνόνε.Και οι αρμόδιοι-ες μας το λεν καθαρά: “μέσο έχεις;”. “Όχι”. “Καλά,περίμενε και θα δούμε”.
Μ'αυτά και μ'αυτά που λες γίνομαι τούρμπος.Και αναρωτιέμαι: Φταίει η κωλοχώρα με τους κωλουπηκόους της,ή εμείς που καθόμαστε και την τρώμε στη μάπα,ενώ τόσα ωραία και φιλικά προς τον άνθρωπο μέρη δεν θα έχουν καμιά αντίρρηση να μας δεχτούν;...

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΕΣ

2010-05-09T18:21:00.002+03:00

Εάν τις έχεις μόνο δεξιά,ενώ αριστερά έχει ησυχία.
Εάν τις έχεις μόνο αριστερά,ενώ δεξιά οι τρίχες κείτονται μισολιπόθυμες,μη σου πω σαν μισοπεθαμένες,σαν ημισκοτωμένες στο πεδίο της σφαγής που είχε αρχίσει σα μάχη.
Ε,τότε μάλλον υπάρχει πρόβλημα.
Νευρολογικής φύσεως.

Φασκόν.

2010-05-05T19:45:00.003+03:00

Σε κατάλαβα.Τώρα σε κατάλαβα.Πας να με πιάσεις ξεμέθυστο.Επειδή μεθυσμένος μαλακώνω και δεν μαλώνω.Ε λοιπόν δεν θα σου κάνω τη χάρη.Δεν ξέρω καλά καλά τι μου ζητάς,αλλά λυπάμαι,δεν γίνεται.Θα καθήσω ήσυχος και θα σε κοιτάω και όταν πεθάνεις -γιατί θα πεθάνεις,εγώ είμαι που σού το λέω,εγώ που δεν έχω ιδέα αν σου ξαναμίλησα καταραμένε- θα σηκωθώ και θα πά να φάω δύο σάντουιτς.Μετά λέω να αναληφθώ.Πάλι.Και ας ζαλίζομαι στα ψηλά,θα το ξεπεράσω,εδώ έχω ξεπεράσει ελπίδες κι ελπίδες.
ΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΖΣΣΣΣΣΣΑ!
διάδρομος απογείωσης

Μπορούμε ακόμη να πετάξουμε;

2010-03-09T12:00:00.002+02:00

-Ποιοι;
-Εγώ,εμείς,ξέρω γώ..
-Λοιπόν;
-Μπορούμε λέω
-Φτερά έχουμε;
-Αχά.Εγώ σήμερα τα ένοιωσα να μεγαλώνουν καθώς δάκρυσα μ'ένα τραγούδι που έπαιξε στο αμάξι.
-"Είσαι αφελής.Θα σε σκοτώσω."
-Ναι,είμαι.Θα μου κλάσεις.

παραλήρημα

2009-12-23T23:33:00.002+02:00

θα παραληρήσω.Θα προσπαθήσω τουλάχιστον.Ορίστε,καρφώθηκα.
-Ως προς τις προθέσεις;
-Ναι.
-Καλά.
-Δε μου λες...
-...
-την άλλη φορά που...ξέρεις...
-Ε,τι;
-Θέλω να πω,δεν είναι βέβαια δουλειά μου...
-Όχι,δεν είναι.
-Και σένα;
-Τι;
-Τι σε νοιάζει;
-Δεν ξέρω.
-Και τότε;
-Σου είπα δεν ξέρω. Μη με πιέζεις.
-Καλά,συγγνώμη,δεν το εννούσα.Ποτέ δεν εννοώ τίποτα.Το ξέρεις αυτό,δεν το ξέρεις;.
-Εμμμ...ναι,η αλήθεια είν...
-ΜΟΝΟ ΑΛΗΘΕΙΑ!ΜΟΝΟ!
-Πω πω,καλά,μην κάνεις έτσι!
-Οκ,σόρυ.

Κατηφόρα όπου κι αν κοιτάξω

2009-09-29T10:43:00.002+03:00

Εκείνο το τραγούδι της Βανδή,με το α λα Europe πλήκτρο,όπως παρατήρησε ο εκνευριστικά οξυδερκής Ευάγγελος στο Πλατανίτσι,έπαιζε στο κάπως μάπα κάμπινγκ στην Αλεξανδρούπολη,όπου μείναμε ένα βράδυ,αφού στο καράβι για Σαμοθράκη δεν είχε θέσεις και θα φεύγαμε την άλλη μέρα.Ε λοιπόν,ξαναέπαιζε εχθές το βράδυ στο αυτοκίνητο καθώς κατεβαίναμε το δρόμο των Σερρών προς Θεσαλονίκη.
Εντυπωσιάζομαι με κάτι τέτοια...

2009-09-26T11:39:00.000+03:00

Πέφτω στα βαριά

2009-09-15T11:22:00.002+03:00

Από το "ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΙΣ ΧΡΟΝΟ" του Γκύντερ Άντερς,σχετικά με το "Περιμένοντας τον Γκοντό" του Μπέκετ.

"(...) εκατομμύρια άνθρωποι,που καθημερινά ενεργούν,νοιώθουν όλο κια περισσότερο ότι είναι τα αντικείμενα της πράξης κάποιων άλλων: πως ενεργούν χωρίς οι ίδιοι να αποφασίζουν το στόχο των ενεργειών τους,χωρίς να να μπορούν ούτε καν να διακρίνουν ποιος είναι αυτός ο στόχος.Ή γιατί συναισθάνονται ότι οι πράξεις τους αυτοαναιρούνται από το στόχο τους.(εδώ παέι το μυαλό του καθενός όπου θέλει,του αντρέ πικέ πάντως πάει στον Gurdjieff)[σημείωση του Α.Π.]. (...)Το ότι ο Εστραγκόν και ο Βλαδίμηρος που δεν κάνουν απολύτως τίποτε,αντιπροσωπεύουν εκατομμύρια ανθρώπους,δεν χωράει καμιά αμφιβολία.(...) Γιατί οι άνθρωποι,οι μάζες,δεν σταματούν να ζουν,ακόμα κι όταν η ζωή τους γίνεται άσκοπη.Ακόμα και οι μηδενιστές θέλουν να συνεχίσουν να ζουν,ή τουλάχιστον δεν επιθυμούν να μην είναι ζωντανοί.Και δεν είναι παρά το (και ενάντια στο) άσκοπο της ζωής τους που οι Εστραγκόν και οι Βλαδίμηροι θέλουν να συνεχίσουν να ζουν,αλλά,αντίθετα, ακριβώς επειδή η ζωή τους έχει γίνει άσκοπη - και μ'αυτό εννοώ ότι διαλυμένοι από τη συνήθειά τους να αδρανούν ή να ενεργούν χωρίς τη δική τους πρωτοβουλία,έχουν χάσει τη δύναμη,τη θέληση να αποφασίσουν να μη συνεχίσουν,έχουν χάσει την ελευθερία να δώσουν τέλος σ'όλα αυτά.Ή,τελικά,συνεχίζουν να ζουν απλώς γιατί έτυχε να υπάρχουν και γιατί η ύπαρξη δεν γνωρίζει άλλη εναλλακτική λύση απ'το να υπάρχει. (...) Η πρόταση που μπορέι να βάλει κανείς στο στόμα όλων των κλασικών μορφών των ντεσπεράντο (συμπεριλαμβανομένου και του Φάουστ) διατυπώνεται κάπως έτσι: "Δεν έχουμε τι άλλο να αναμένουμε,γι'αυτό δεν θα παραμείνουμε άλλο"..Όμως ο Εστραγκόν και ο Βλαδίμηρος από την άλλη μεριά αντιστρέφουν του ςόρους: "Παραμένουμε",φαίνεται να λένε,"άρα μάλλον κάτι θα περιμένουμε"..Και: "Περιμένουμε,άρα θα υπάρχει κάτι που το περιμένουμε".
(Οι ήρωες του Μπέκετ και τα εκατομμύρια ανθρώπων που αντιπροσωπεύουν) "Δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξή τους σαν τυχαία,ούτε σκέφτονταινα εξαλείψουν το τυχαίο,να το μετατρέψουν σε κάτι θετικο με το οποίο να μπορέσουν να ταυτιστούν.(...)"Όπως θα τους ήταν μάλλον αδιανόητο να αποστερ΄ήσουν από μια καρέκλα την καθημερινή της λειτουργία και να της δώσουν κάποια οντότητα άλλη από εκείνη του λειτουργικού σκεύους,έτσι τους είναι εξίσου αδιανόητο να δούνε τον εαυτό τους από μια παρόμοια οπτική γωνία.Γιατί είναι "οπαδοί της μεταφυσικής",δηλαδή γι'αυτούς είναι αδύνατο να μην υπάρχει νόημα" . (...)"Όμως ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν συμπεράινουν ,από το απλό γεγονός της ύπαρξής τους,ότι θα πρέπει να υπάρχει κάτι το οποίο περιμένουν.Είναι οι υπέρμαχοι της θεωρίας ότι η ζωή πρέπει να έχει νόημα ακόμη και στην πιο εξόφθαλμα κενή νοήματος κατάσταση.Το να λέμε λοιπόν ότι αντιπροσωπεύουν "μηδενιστές" είναι όχι μόνο λαθεμένο,αλλά και το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που θέλει να δείξει ο Μπέκετ.Αυτό που παρουσιάζει ο Μπέκετ δεν είναι ο μηδενισμός,αλλά η ανικανότητα του ανθρώπου να είναι μηδενιστής,ακόμα και σε μία κατάσταση πλήρους απελπισίας".

την επόμενη φορά θα σου πώ τι λέει ο καλός αυτός κύριος για το χρόνο στη ζωή του Βλαδίμηρου και του Εστραγκόν.

καίγομαι να μάθω τι διάβασες το καλοκαίρι,μου είπε...

2009-08-26T10:19:00.005+03:00

και καπάκι με παίρνει ο αντρέ πικέ από το μυστικό ανύπαρκτό του ημι-τηλέφωνο για να μου απαγγείλει με στόμφο:

"Ο Τζόνι Βαϊσμίλερ,ο υπέρτατος Ταρζάν του κινηματογράφου,ήταν ο ψηλότερος ήρωας των παιδικών μου χρόνων,και στη διάρκεια της ζωής μου έχω παρακινηθεί περισσότερες φορές από όσες θα ήταν κοινωνικά αποδεκτό να μιμηθώ τη φημισμένη κραυγή του.Για μερικούς,η τυρολέζικη κραυγή του Ταρζάν είναι σαχλή,αδερφίστικη,παιδιάστικη και χυδαία.Για μένα είναι πιο συνταρακτική κι από την πιο γενναία πολεμική ιαχή,πιο υπέροχη κι από την πιο επιβλητική οπερετική άρια και πιο βαθιά από την πιο επιδόξια ρητορεία.Η κραυγή του Ταρζάν είναι η απόλυτη έκφραση αγαλλίασης του αθώου ανθρώπου,του ελεύθερου ανθρώπου.Οι τρίλιες της διαπερνούν το σύνορο ανάμεσα στον άνθρωπο και το ζώο,εκφράζοντας με τις ακραίες εξάρσεις και τους κυματισμούς τους όλη την ασυγκράτητη και ιερή χαρά της υπέρτατης ζωντάνιας."

Αντρέ,του λέω,αυτά τά'γραψε ο Τομ Ρόμπινς.

Μου απαντά "φυσικά" και συνεχίζει με Λούι Σεπούβελδα:

"Κοιτάζεις έξω,και το μόνο που βλέπεις είναι το είδωλό που σου επιστρέφει το τζάμι σα χαστούκι,γιατί νυχτώνει,και αυτή την ώρα τα παράθυρα μεταμορφώνονται σε καθρέφτες που στέλνουν πίσω τη μοναξιά,τα θλιβερά εσωτερικά,τα σπίτια σαν το δικό σου - σπίτια άδεια,σπίτια με καφέ χωρίς ζάχαρη το πρωί,μ'έναν καφέ στο πόδι κι ένα αυτοκίνητο που δε λέει να πάρει μπρός και τα λεπτά να περνούν.Σπίτια όπου κάθε πρωί ανακαλύπτεις τα σημάδια της κατάθλιψης που σου επαναλαμβάνουν επίμονα ότι βρισκεσαι πολύ κοντά στο να χάσεις τη μεγάλη μάχη."

Ξεφυσάω.

Ο Αντρέ Πικέ, με τον Λατίνο νά'χει ξυπνήσει για τα καλά μέσα του μου πετάει τα εξής του Χούλιο Κορτάσαρ:

"Μα τι σημασία έχει αν το στόμα σου είναι παπούτσι από το πιοτό,όταν κάτω υπάρχει κάτι ζεστούλι,που πρέπει νά'ναι οι κρεατόπιτες,κι ανάμεσα κάτι ακόμα πιο ζεστό,μια καρδιά που λέει και ξαναλέει: τι μαλάκες,μα τι μαλάκες,τι απίστευτοι μαλάκες,γαμώ τη μάνα που τους πέταγε..."

Μου διάβασε κι άλλα,κάποιου Γκύντερ Άντερς,μα βαρέθηκα τώρα.Θα σου τα μεταφέρω προσεχώς.

Άσε που το καλοκαίρι δεν έχει με τίποτα τελειώσει.

you can call me anything you like,but my name is veronica

2009-08-13T20:26:00.002+03:00

Ο καιρός περνάει κι εγώ περπατάω μέσα του και πάω.Ξεκίνησα και δεν έχω ιδέα αν θα φτάσω.Κουράζομαι,χαζεύω τον καιρό που μέσα του είμαι και ξεχνιέμαι.Το συζητάω,το εκλογικεύω,μαλώνω,μονιάζω.Και κοιτάω στον καθρέφτη και νομίζω πως βλέπω πίσω στο χρόνο και συνήθως μου αρέσει αυτό κι ας μην το λέω.Και συνήθως με προβληματίζει αυτό και σε μια στιγμή,καθώς αρέζομαι και προβληματίζομαι κοιτάω τα πόδια μου κι εκείνα περπατάνε.Περπατούσανε ασταμάτητα τόση ώρα,τόσα χρόνια και μού'ρχεται η αναρώτηξις: Εγώ πού ήμουν;

2009-07-12T23:38:00.002+03:00

Εκυλιόμασταν στη λάσπη .Επίτηδες.Ένας άλλος εκυλιόντανε κι αυτός για να γίνει καλά η μέση του ,λέει.
Λέει επίσης: "Κι ο πεθερός μου τα ίδια.Το πόδι του το σέρνει,δε μπορεί να περπατήσει,αλλά δεν κάνει τίποτα (για να το θεραπεύσει),τώρα δεν έχει σημασία,βγήκε στη σύνταξη".

Αϊιι

2009-06-18T23:58:00.000+03:00

I Missed Again

2009-06-13T13:10:00.001+03:00

τραγουδούσε ο φιλ κόλινς.Εγώ έπλενα τα πιάτα.Ελπίζω να μην το είδε σαν ασέβεια από μέρους μου. (α! επίσης έβραζα και μακαρόνια).
Σε μια στιγμή,τι να δω!! Τα νερά δεν έφευγαν στην τρύπα του νεροχύτη.
Πράγμα που μου θυμίζει πως κανονικά πρέπει να θυμηθώ κάποτε να δημοσιοποιήσω τις απόψεις μου πάνω στην επίδραση που έχει η αξιοπρεπής,σβέλτη και χωρίς τσιριμόνιες φυγή των νερών μέσω των ειδικών οπών των νεροχυτών στην ψυχολογία του μαλάκα.
Τέλος πάντων.
Τι σού'λεγα; α,τα νερά.Λοιπόν,ήμουν από την αρχή ψύχραιμος.Δεν θα τους άφηνα να αναθαρρήσουν νομίζομτας πως με έχουν του χεριού τους.
-Ποιούς;
Σκέφτηκα που λες,ήρεμα,μα με την καταιγίδα να μαίνεται μέσα μου,πως μάλλον τίποτα σκουπίδια μαζευτήκανε στην ειδική οπή που σου είπα.
Χα! ,λέω,θα τα καθαρίσω!
Του κάκου όμως! Δεν υπήρχανε σκουπιδάκια,εγώ δεν έβλεπα τουλάχιστον,τι να πω.Μη με πιέζεις,μη,σε ξορκίζω!
- ??
Άλλος θα είχε πανικοβληθεί,μα όχι εγώ. Όχι.
Μάζεψα τις δυνάμεις μου και έσφιξα το μυαλό μου μέχρι που πόνεσε.Σε στιγμές σαν κι αυτή είναι που αντιλαμβάνομαι τα οφέλη των υποχρεωτικών μαθημάτων με τον Μυστήριο Γέροντα των Ανατολικών Βουνών που δεν έκανα.
Χα! ,λέω πάλι,ώστε δεν έχεις σκουπιδάκια,ε; ε, λοιπόν εγώ θα σου ρίξω.Και ,αν θες με πιστεύεις,με κινήσεις ελεγχόμενες,μα που διαλαλούσαν αποφασιστικότητα και μένος ανέκφραστο άρχισα να συγκεντρώνω σκουπιδάκια,απ'όλη την επιφάνεια του νεροχύτου και να τα προωθώ στην ειδική οπή,μέχρι που γέμισε και βούλωσε και μετά το καθάρισα από τα σκουπιδάκια που ,δεν ξέρω αν θυμάσαι,εγώ ο ίδιος είχα εντέχνως είχα ρίξει μέσα.
Ε,τα υπόλοιπα μπορείς να τα φανταστείς.Αφού ήταν προφανώς βουλωμένη από σκουπιδάκια,με το που τα απομάκρυνα,τα νερά φύγανε.Με κάτι μούτρα να, αλλά φύγανε.
χα!

οι αόριστες είναι νομίζω το αγαπημένο μου είδος αισθήσεων

2009-05-26T12:34:00.001+03:00

Βρέθηκα επροψέ στις περιοχές του εφηβικού μου βασιλείου,το δρόμο από την Καλλικράτεια ως τη Σωζόπολη.Με συναρμολογημένο ποδήλατο και μαγιό τότε και τώρα με ένα μοτοσακό μεγάλο και μπουφάν απ'αυτά που άμα τα φοράς και κάνει ζέστη ιδρώνεις.
Κι εκεί που πήγαινα και ονειροπολούσα προσπαθώντας να περάσω τα αμμουδερά κομμάτια,που γλύτωσαν από την ασφαλτόστρωση μού'ρθε: Είχα κάτι και τό'χασα.Δεν ξέρω τι ήτανε αυτό.Ξέρω όμως ότι το είχα και ήτανε και δικό μου,πώς να σ'το πω,από μέσα μου,αληθινά μέρος μου.Και τώρα δεν τό'χω.Δεν κατάλαβα – και δεν προσπάθησα να καταλάβω- τι ήτανε.Καταλαβαίνω όμως πολύ καλά την αίσθηση της απώλειας.Εκεί την κατάλαβα,τότε,επροψέ.Μέχρι τότε,αν υπήρχε,υπήρχε κρυμμένη κάπου.
Δεν ξέρω... θέλω να μάθω τι έχασα;
Ή μήπως άμα ξέρω θα μου λείπει περισσότερο;
Μπα,κι έτσι μου λείπει πολύ.

Άνοιξη

2009-04-30T09:18:00.002+03:00

Κοίταξα και στον τοίχο κάποιος είχε στερεώσει -μη με τρελαίνεις,δεν ανέβηκε μόνο του στον τοίχο- ένα μαξιλάρι.Απαλό ροζ.Μονόχρωμο.Που μ'έκανε να θέλω να ακουμπήσω πάνω του.
Το έκανα στην άκρη,πήρα φόρα κι έπεσα με τα μούτρα στον τοίχο.Με φόρα,με προφανή σκοπό να με βλάψω.
Πονάω ακόμα.

2009-04-23T16:27:00.002+03:00

Είναι προφανώς ωφέλιμο, μη σου πω απαραίτητο, να συμφιλιώνεται κανείς με πράγματα –γνωρίσματα του εαυτού- που αναγνωρίζει,κυρίως με εκείνα που δεν κολακεύουν ή διευκολύνουν.
-Πάψε!
Προφανές είναι επίσης πως πρώτη φορά ακούγονται (πόσο δυνατά!) τέτοιες ιδέες.
-Μμμ…
Βρέθηκα που λες πρόσφατα σε μια συνθήκη μέσα στην και μέσα από την οποία έφτασα να συμφιλιωθώ κι εγώ με ένα τέτοιο πράγμα που ,’ντάξει,δε με τυραννούσε,μα υπήρχε.
-Ωωω!
Ανακάλυψα λοιπόν πως ποτέ δεν ήθελα στ’αλήθεια να φύγω.Πίστεψα ότι εδώ ήθελα πάντα να είμαι και δεν το’ξερα.
-Φσσ!, φοβερό!
Και τώρα θέλω να φύγω.
Λέω λοιπόν πως είναι ίσως καιρός να συμφιλιωθώ με τη μη-συμφιλίωση. Θα αναγνωρίσω λοιπόν προσεχώς,με την πρώτη ευκαιρία και εν ευθέτω χρόνω,αφού αποφύγω να συσκεφθώ (θα ακολουθήσει σχετική,προορισμένη να μείνει στην ιστορία δίπλα στο Σύνταγμα της Τροιζήνας διακήρυξη) ότι δεν γίνεται να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου.Αυτή θα είναι η συνεισφορά μου στη γενικότερη συμφιλίωση.
Φιλιά.

Θετική Σκέψη: Αίσχος!

2009-03-16T09:32:00.003+02:00

Και μην πάτε να με γελάσετε,
Το ξέρω πως θέλετε να με γελάσετε,δεν είναι η ιδέα μου και δεν είναι στο μυαλό μου,γιατί τίποτα δεν είναι εκεί εκτός από όλα.
Δεν θα ανεχθώ άλλη θετική σκέψη και θα της δώσω καθόλου χώρο.Ζαμέ.
Κι αν νομίζετε ότι δεν πάτε να με γελάσετε γελιέστε,είναι στο μυαλό σας,ξέρω εγώ.
Επίσης θα αντισταθώ σθεναρά, αρρωστημένα και χωρίς ελπίδα στην ευσυνειδησία,την αυτοπειθαρχία,τον εθελοντισμό (εννοείται) και σε άλλα τέτοια.Αίσχος!
Μετά λέω να πάω στη θάλασσα.

00:55.Δροσερή νύχτα

2009-01-15T11:40:00.004+02:00

Βρέθηκα πάλι να γυρνάω μες το ψυχιατρείο νύχτα.00:55.Και θυμήθηκα τότε που πρωτοπήγα να δουλέψω στα τάδε οξέα.Θυμήθηκα που την πρώτη μου νύχτα εκεί ένοιωσα πράγματα.Στους ημίφωτους διαδρόμους,με τη χαρακτηριστική μυρωδιά και τις μισάνοιχτες ή κλειστές πόρτες των δωματίωνε και τις σποραδικές φωνές.Σπαραχτικές,θυμωμένες,εκλιπαρούσες και γω δεν ξέρω τι άλλο.
Και ένοιωθα πως έμπαινα,σα νοικοκύρης,σ'ένα άβατο για τους νοικοκύρηδες.Εκεί ήτανε κάποιοι και κάποιες από Εκείνους Που Δεν Ταιριάζουν.Και ήμουν εκεί γι'αυτούς.Με αυτούς.Μαζί τους.Ένοιωσα προνομιούχος,όχι σαν τον προνομιούχο τουρίστα που χαζεύει τα άγρια ζώα πίσω από τα κάγκελα,όχι.Είχα μπει από μέσα και θα έμενα.(μέσα είμαι ακόμη).Κι ένοιωθα μια -να την πω ικανοποίηση;- όταν οι επισκέπτες συγγενείς με κοιτούσαν τις Κυριακές τα μεσημέρια όπως κοιτούν Εκείνους και γρήγορα απευθύνονταν στο Γραφείο για να νοιώσουν ασφάλεια,μαζί με τους ομοίους τους.Η χθεσινή κυρία ήθελε μόνο να κοιμηθεί.Θα αυτοκτονούσε αν δεν κοιμόταν λίγο.Τα είπαμε στο σκοτεινό δρόμο κάτω από τα σκοτεινά πεύκα και λίγο αργότερα την καληνύχτησα και βγήκα από τους ζεστούς ημίφωτους διαδρόμους στο κρύο.

2008-12-25T11:03:00.002+02:00

Η Σελήνη,που δεν είναι και καμιά χαζή,στόπα, είχε πάρει χαμπάρι γίνεται,ενώ εμείς κοιμόμαστανε ακόμα.Μέσα στο χρωματιστό σκοτάδι είχε αφήσει το φόρεμα της να πέσει και οι ώμοι της φέγγανε μέχρι το βουνό μου.
Είχε αντιληφθεί το άνοιγμα πριν ακόμα γίνει άνοιγμα.Και δεν είχε αμφιβολία.Ο ήλιος θά'σκαγε.Ήταν ακόμα σκοτάδι κι ήξερε.Έτσι ξέρει εκείνη.Στο σκοτάδι.
Και έσκασε.Και έγινε ο χαμός.Ξερνούσε φως απ'τα μάτια του και πετούσε φως με τα αναμμένα χέρια του.Και πετούσε τα πράγματα γύρω γύρω μανιασμένα με μια μανία αδιαπραγμάτευτη.
Κι έγινε μέρα.
Ο δρόμος των Σερρών τελειώνει.

'Εβγαλα ήδη συμπέρασμα

2008-12-10T14:15:00.003+02:00

ζω σ'ένα δωμάτιο που είναι γύρω γύρω τζάμια.Διαφανή,τα γνωστά τζάμια.Μ'αρέσει που βλέπω ουρανό και τη μέρα και τη νύχτα και τα βουνά και γενικώς.Και με γαργαλάει η σκέψη πως είμαι -ίσως- ορατός απ'έξω.Που λες, έχω κουρτίνες γύρω γύρω.Χρωματιστές και αδιάφανες.Και μ'αρέσει να κάθομαι και να τις κοιτάω από μέσα.Κι άμα γουστάρω τις τραβάω στην άκρη και δεν υπάρχουνε.Κι άμα γουστάρω κρύβομαι πίσω τους και βλέπω τα χρώματα.
Γεια σας παντοτινές μου κουρτίνες.

Ενημέρωση

2008-12-05T12:52:00.003+02:00

-Ο αντρέ πικέ επικοινώνησε.Μη ρωτάς πώς και μη ρωτάς γενικώς.
-Και τι σου είπε;
-Αυτό ήτανε ερώτηση,έτσι; Μη ρωτάς λέμε!
-...
-Θα σου τα πω όλα.
-Πες τα μου όλα.
-΄Ετσι σε θέλω.Κατάφαση. Με τα πολλά μού είπε πως δεν σας έχει ανάγκη μανδάμ.
-Μα...
-Σκάσε! Και ότι θα πάει από κει πού'ρθε.Σούμπιτος.Και ότι αυτό είναι που θέλει και άιντε.Κατάλαβες;
-Τσ.
-Ρε παιδί μου,μην επιμένεις,δεν μπορώ να γίνω πιο σαφής,Είχα προσπαθήσει και παλιότερα,μα η σκέψη μού βάζει τρικλοποδιά και δεν πέφτω.Χα!
-Καλά,να πηγαίνω εγώ τώρα...
-Εικοσιδύο.

Επίσημο ένδυμα παρακαλώ

2008-11-11T10:42:00.002+02:00

Είχα σκοπό να πάρω επάνω μου την ευθύνη και να ανακοινώσω την έναρξη του χειμώνα,μα έχει λιακάδα πάλι σήμερα.
Θα πρέπει να το αποδεχτώ: η εναλλαγή των εποχών τείνει να φύγει από τον έλεγχό μου.
Μπορώ να ζήσω μ'αυτό.
Και ποτέ δεν θα γκρίνιαζα για μια απρόσμενη λιακάδα.Πα μουά.

αράπ χαβάς,γιαβάς γιαβάς (ΘΚΚ ΙΙ)

2008-11-02T22:20:00.004+02:00

Εστάθκα παν στο βράχο.Από κει πάνω το χωριό από κάτω,με τις κόκκινες στέγες νά'χουνε φωλιάσει ανάμεσα στους πράσινους λόφους (τσσ!) έδειχνε πιο όμορφο απ'ότι είναι στ'αλήθεια.Ακουγόντανε το θρόισμα των πεύκωνε,φυσούσε δυνατά κι εγώ θυμήθηκα τον παππού από την οκινά(γ)ουα.Πήγα μετά κι ανέβηκα στον παρακάτω βράχο,από κάτω από το πεύκο κι αγνάντεψα ακόμα λίγο. "Είναι καιρός να φεύγω", σκέφτηκα.
Είναι καιρός να φεύγω.

δυο πράγματα

2008-10-27T23:15:00.003+02:00

θα σου πω.Υπάρχουν,ή δεν αποκλείεται να προκύψουν υποδιαιρέσεις,μα από την άλλη τι αποκλείεται;
Πρώτα το σοβαρό.
Αν ποτέ τα πράγματα γίνουν π ρ α γ μ α τ ι κ ά δύσκολα,σ'αυτό το τραγούδι θα στραφώ. Κι αν ήθελα και μπορούσα να μιλήσω,αυτό το τραγούδι θά'λεγα.

Και τώρα σάχλες.
Με το που ανασήκωσε το κεφάλι της από ανάμεσα στα πόδια της (μην πάει το μυαλό σου στο πονηρό,αναφέρομαι σε μια εντελώς ακροβατική και γι'αυτό βαθιά τρομακτικά κίνηση,άγνωστη σ'εμένα) και με κοίταξε δεν κατάλαβα τίποτα. Το ίδιο συνέβαινε και μετά από τις αμοιβαίες εξηγήσεις.Ωστόσο κάτι άλλο με απασχολούσε πραγματικά:
Οι φασματικές μορφές που εμφανίζονταν από παντού,για να ξεχυθούν μέσα από ασύλληπτους στροβιλισμούς στο μυαλό του εκάστοτε ενδιαφερομένου πριν ο λεγάμενος πάρει φόρα και αρχίσει να χτυπάει με μανία το κεφάλι του στην εικόνα που είχε για τον εαυτό του.Έτσι λέγανε οι Παλιοί.
Οι Καινούριοι (ή Καινούργιοι;) πάλι,δεν είχανε και πολλά να πουν.Τρώγανε πίτσες και διασκεδάζανε την ανία και τη μοναξιά τους πηδώντας στο πηχτό κι αδιαπέραστο κενό που γέμιζε τον "αέρα" (γιατί στ'αλήθεια ο αέρας είχε φύγει τρεις μήνες αργότερα χωρίς αποσκευές και σιγοσφυρίζοντας αξέχαστες επιτυχίες της Παλιάς Αθήνας) και επέβαλε (λλ;) την Ακινησία.

WE ARE THE GALAXIANS. MISSION: DESTROY THE ALIENS.

2008-10-24T16:18:00.002+03:00

Ξεκουκουλώνεται και γδύνεται και αποκαλύπτεται.Και δεν είναι θέαμα που θά'θελα να δω και δεν είναι μέλι στο φλαμούρι των ματιών μου.Έτσι κι αλλιώς το αίμα δεν αφήνει πολλά να φανούν.Και η σφίξα τού είναι δεν αφήνει και πολλά να γίνουν.(Έξω είναι ακόμα νύχτα και τα σκυλιά γαβγίζουν σα δαιμονισμένα,ενώ ο Λουκιανός είναι της γνώμης πως ένα φιλάκι είναι λίγο,πολύ λίγο και ξέρει αυτός).
Ήρθε ο Βασίλης ο Ζαβός.Θά'χουμε ντράβαλα.Την άλλη φορά έσφαξε τριάντα,όχι πως δεν το αξίζανε.Πάλι θα ορμήσει από το φανερό κι απλησίαστο λημέρι του και θ'αρχίσει να σφάζει.Και δεν θα ταυτιστεί με κανέναν από εμάς.Επειδή δεν μας έχει ανάγκη και μεις δεν τον συμπαθούμε.Δεν μπορούμε να τον αγγίξουμε.Θα περάσει ξώφαλτσα και θά'ναι το πέρασμά του ανεπαίσθητο.Είναι ο Σεπούλβεδα που ξέρει και τα λέει καλά για εκείνους που περνάνε με θόρυβο και φανφάρες και θέλουν να μας αγγίξουνε όλους και είναι σίγουροι ότι και μεις θέλουμε,εγώ είμαι ο άλλος.Κατάρα πάνω τους κι από τον Λούι κι από μένα (εδώ είναι που τα κάνουν πάνω τους,βαριά κι ανύπαρκτη η κατάρα μου).Κατάρα και γενικά ευχές για τα χειρότερα.Και όχι συμπόνοια και κατανόηση και να μπούμε και καλά στη θέση τους. Όχι. Σιχτίρ.

Πρώτο ενικό,παντοτινή μου αγαπημένη

2008-10-24T16:06:00.003+03:00

Πάλι...

αναθαρρεύω,ελπίζω,ζωντανεύω,αναπολώ,φοβάμαι -τι λέω,τρέμω- σχεδιάζω,συσχετίζω,υπολογίζω,χαίρομαι,αγχώνομαι,βάζω κι άλλον καφέ,ανυπομονώ,βιάζομαι,θέλω,ελπίζω.Και όλα ταυτόχρονα -πώς αλλιώς;- δεν ξέρω αλλιώς,ταυτόχρονα και καταιγιστικά και μάλλον αδιαπραγμάτευτα και γι'αυτό κουραστικά.Ουφ!

Κι εμφανίζονται πάλι χρωματιστές πετρελαιοκηλίδες.Και με τρομάζουνε,δεν έχω καλά προηγούμενα,τις αγαπώ και τα κάνω πάνω μου από το φόβο.Να τον ξεπεράσω.Με προσπάθεια.Μόνο που αν προσπαθήσω χάνεται η αξία,δεν ξέρω να την κρατήσω αν υπάρχει προσπάθεια στη μέση,είμαι εναντίον της προσπάθειας.Αν λοιπόν κάνω να ξεπεράσω το φόβο μου προσπαθώντας,τότε ο φόβος μου θα έχει νικήσει.Δυστυχώς.Θα υπάρξει (πάλι) νικητής και νικημένος.Και ο νικητής θα βγει μπροστά και θα απολαύσει την υποταγή του νικημένου.Ναι,δεν θα συνυπάρξουνε ποτέ,όσο κι αν θα μου άρεσε η προοπτική,δυστυχώς (ξε-δυστυχώς) θα υπάρξει νικητής και νικημένος.

Και ξέρεις πώς ξεχωρίζεις το νικητή πριν ακόμα νικήσει; Θα σου πω εγώ: Από το ότι δεν τον νοιάζουν πολλά πολλά.Πάει και κάνει ό,τι έχει να κάνει.Κατά κάποιον τρόπο ξέρει λιγότερα από τον άλλο που ξέρει πως μπορεί και να χάσει..Καλά λέω γω πως είναι ευλογία αυτό.Δεν τα λέω γω,ορίστε,τα λένε τα βιβλία μου,είναι γραμμένα όλα.

Η ζωή μου σαν δεινόσαυρος (somebody's digging my bones)

2008-10-18T19:14:00.002+03:00

Κάποιος σκαλίζει τα κόκκαλα που κάποτε με στηρίζαν και με έκαναν εκείνο που ήμανε.Και ψάχνει να βρει ψυχή.Κάποιος να του μιλήσει για το Κενό.

Ησυχία

2008-10-09T16:41:00.001+03:00

Στο κλαρί τρία πουλάκια με ZZ Top γενειάδες παίζουν La Grange

2008-09-10T18:30:00.003+03:00

Είναι πειρασμός ο γιουτιούμπ και μένα μ'αρέσει να μοιράζομαι τραγούδια.Λοιπόν ΝΑ!
Εν τω μεταξύ...
Φαντάζεσαι να πάθουμε καμιά μαύρη τρύπα με το κόλπο του CERN; Άμεση και αδιαπραγμάτευτη εξαφάνιση; Των πάντων; Και εμού του ιδίου;
Μάλλον δεν θα υπάρξει σχετική προειδοποίηση.Είσαι και μετά δεν είσαι.Φσσστ!

Ποιον Μισείς;

2008-09-03T02:47:00.003+03:00

-Μισώ κάποιον;
-Μισό ζωή;
Και ακολούθως -ακριβώς,ασυζητητί εντελώς κολλητά- αντίκρυζα τη λεία, στιλπνή, επιθυμητή,(φοβιστική;) επιφάνεια;
-Τι ρωτάς μωρέ;
Ό,τι αγαπούσα τό'φαγα,όπως περίπου έφαγα Εκείνο πού'χα βρει να παραμονεύει πίσω από το σπίτι μου.
Σού'λεγα για τα μαλλιά της.
Σού'λεγα αυτό που νόμιζα γι'αλήθεια,ξανά και ξανά.Και τώρα... Όχι. Και πάλι όχι.
Πιστεύω ,και έχω λόγους να βαυκαλίζομαι σχετικά, πως Ναι.Κι αν δε βγάζεις άκρη,"καβάλαγες ασέλλωτο με δίχως χαλινάρι". Πφφφ!
-Και το χειρότερο: δεν άντεχες και δεν είναι αρκετή η άρνηση,κυρίως -ο καθένας θα το παραδεχτεί- η άφατη.
-Είναι η Ανύπαρκτη.
Μου λείπει ο Κεμάλ,με τους λίγους,απλοϊκούς,σκληρούς ανθρώπους πού'χει κοντά του.Αυτούς που σ'αγαπάν χωρίς να νοιάζονται.Που νοιάζονται και δεν σε ξέρουν.Που σε ξέρουν Χωρίς.Και τον έχω.
Μια μέρα θ'αναρτήσω ένα πόοοοοοστ και θα λέγεται "η κατάφαση". Ως τότε θα ήτανε ελάχιστα παρακινδυνευμένο,μη σου πω ακραιφνώς απόλυτο,στο βαθμό που είναι γενικά τρις. Δεν Θα Μιλήσουμε Ποτέ.
Πουλάω.Τα πάντα.Εκείνα που δεν υπήρξε σε καμιά περίπτωση περίπτωση νά'ναι δικά μου για να τα πουλώ.
Νέα Ζηλανδία σού'ρχομαι.
Νέα Ζηλανδία μη με περιμένεις.
Νέα Ζηλανδία με θυμάσαι;
Ω,Νέα Ζηλανδία πανέμορφη.
Ω,Νέα Ζηλανδία ακριβή,δυσθεώρητη και αγαπημένη.
Νέα Ζηλανδία,πάλι και πάλι θα χαθούμε στο δρόμο και δεν θα φτάνει το βλέμμα του ενός στον άλλο,κι οι φίλοι θα χαθούν, θά'ναι δίπλα δίπλα μα δεν θα φτάνει το βλέμμα του ενός στον άλλο,στον ίδιο δρόμο που διάλεξαν - δε διάλεξαν δεν έχει σημασία.
Πάω να κλάψω.
Χωρίς μάτια.
Τα πούλησα.Χωρίς κλάματα............

Blackbird

2008-08-21T18:55:00.002+03:00

Ωραίο τραγουδάκι , δε λέω.

ΕΝ ΤΩ ΜΕΤΑΞΥ

μαύρος ο κεραυνός λάμπει πάνω από τα κεφάλια.
οι θύελλες εκνευρίζονται άμα τις αφήσει κανείς χωρίς πρωινό απρόθυμος να εμφανιστεί μπροστά στον εαυτό της ευταρίζοντας.Από πάντα.
Και για πάντα ο άνεμος φτύνει και περιφρονεί τους οποιουσδήποτε άλλους. Παραμερίζει,σπρώχνει,διαγκωνίζεται,τρέφεται με τροφές ακατονόμαστες και με παρατάει και με νομίζει για πεθαμένο,μα τόσο του κόβει μοναχά.Γιατί λέω να μην πεθάνω.Όχι εδώ κι οπωσδήποτε όχι τώρα.Δεν είμαι στο μουντ,αν με πιάνεις.Ούτε και πουθενά αλλού,τά'χουμε πει αυτά.
Θυμάσαι; Σε σένα μιλάω. Μην κοιτάς πίσω,δεν υπάρχει άλλος κανείς.Μας πιάσανε.Αυτό ήτανε.Η καμπάνα θα κελαηδήσει καθώς θα τη χτυπάνε οι σταγόνες της μπόρας.

Δεν είμαι εγώ Εκείνος Που Πάει στην Κατερίνη.

Αφελή Μεφιστοφελή δώσε μου ένα φιλί.

2008-08-18T19:35:00.005+03:00

Γυρνάω πίσω και κοιτάω και είναι όλα εκεί.Τα καθημερινά, τα απλά ,τα κάποτε δεδομένα και τώρα δυσπρόσιτα.Που ήτανε πραγματικά.'Η τέλος πάντων έτσι νόμιζα εγώ.Και τώρα δεν είναι.Κι εγώ δεν είμαι.Εκεί.Και όπου και νά'μαι,ξέρω,σε λίγο θα'χω φύγει.Και θα κοιτάω προς τα πίσω εδώ.Κι οι γέφυρες που έχουν πέσει δεν φαίνονται πρόθυμες να ξαναστηθούν.Κανένας απ'όσους δεν ξέρω δεν θα προσπαθήσει να τις μιλήσει ευγενικά και να τις πείσει.Να τις ψήσει.Και οι γέφυρες δεν πρόκειται να ξαναστηθούν και γω θα χαίρομαι μες την άγνοιά μου και θα την κανακεύω.
Δεν είμαι πουθενά και σε λίγο φεύγω. Και όλα είναι πίσω.Και όλοι είναι πίσω.Εγώ πάλι δεν είμαι.Τι έχει μετά;
-Αφελή!
Πάντα φοβόμουν πως ξέρω.Συνήθως είχα δίκιο μα δεν τό'ξερα.Και τώρα δεν θα μάθω ποτέ.Άσε που τώρα δεν θα ρωτήσω.Για ποιον με περάσατε;
Είμαι εκείνος που θα κάνει δυο κοτσίδες.Και μετά θα εκτιναχθώ,κοιτώντας πίσω.Αυτό ξέρω,αυτό εμπιστεύομαι.Το πίσω,το πριν.Και πάω στο μετά.Γιατί δεν αντέχω -έτσι μού'πανε- μην έχω κάτι για να απαρνιέμαι καθώς θα κλαίω που θα μου λείπει και είναι αδύνατον να πάω ξεφόρτωτος.Οπουδήποτε.
-Και για μπάνιο;
-Και για μπάνιο.
-Μα θα πνιγείς!
-Πνιγμένος είμαι,δε βλέπεις το σάκκο μου;
-Είναι ο σάκκος του πνιγμένου αυτός που σου κυρτώνει την πλάτη και κάνει τα πόδια σου να τρέμουν;
-Α,όχι,αυτό είναι το αυτοκίνητό μου, ο σάκκος μού στέρησε τον άχρηστο πια αέρα που ανέπνεα και ανοίγοντας τα μάτια του τόσο που χωρούσε μέσα ο ουρανός και όλα που βλέπουμε φέρθηκε παράξενα.Με μια παραξενιά απρόσμενη και αντιπαθητική.
-Απ'όλες τις παραξενιές αυτή;!!
-Απ'όλες τις παραξενιές αυτή.Που είναι σαν μαχαίρι που χαϊδεύει το πιάτο και σα νύχι στο μαυροπίνακα.Και που τρύπωσε στον εξαφανισμένο μου βαρύ και άχρηστο σάκο (καλό και μ'ένα κ) την ώρα που χτυπούσε κάτι παιδάκια.Αναίτια.
-Μα πώς αλλιώς;
-Θα σου πω αύριο,που θά'χω φύγει και θα λείπω.

Σαμοθράκη

2008-07-23T13:10:00.003+03:00

Ασφαλίτες σουλατσάρουν ανάμεσα στις σκηνές δίνοντας κοφτές διαταγές στα λυκόσκυλά τους.Μπάτσοι μαζεύουν τα νεαρά παιδιά από το δρόμο κατά ομάδες για ένα μονοφυλλάκι.Κυνηγάνε και τρομοκρατούν τον κόσμο που κατασκηνώνει με τα παιδιά του στα δάση που αγαπάει.Πιάνουν τους φίλους μου τραγουδάνε στην παραλία για έναν ξεχασμένο ψύλλο με τις δημοτικές αρχές μπροστάρισσες.
Χμμμ...

Αλχημείες και Λιοντάρια

2008-07-02T13:06:00.003+03:00

Σκόπευα να σου μιλήσω για τον κύκλο που είδα ξαφνικά σήμερα να κλείνει.Δεν έχω όμως και τίποτα να σου πω σχετικά.'Ντάξει, μπορώ να αφήσω υπονοούμενα,εξάλλου έτσι διασκεδάζω.Μπορώ και να μην το κάνω.Φοβερές προοπτικές, ο καθένας θα συμφωνούσε.
Είναι φάση οι κύκλοι,φασάρα μη σου πω.
Και είμαι μέσα, ή κοιτάω απ'όξω και νομίζω ότι ανοίγουν και κλείνουν και στριφογυρνάνε και εκείνοι δεν έχουν ιδέα ότι μιλάω γι'αυτούς και δεν τους νοιάζει να ξέρουν τι λέω.
Πάω να χαθώ και να αναληφθώ στις ρεματιές και στα γκρέμια.Τα πλατάνια μου με φωνάζουν.

1379.4: Ταξιδιωτικό σε μέρη πού'χω ξαναπάει ( αν δεν θυμάμαι ν'αναπνέω θα σκάσω )

2008-06-15T23:04:00.006+03:00

Fast and furious we ride the universe
Ο Γιώργος:"Αρτέμη για πού;" καλοί οιωνοί αυθαιρέτως ορισθέντες και ληφθέντες υπ'όψιν,επιτέλους στον περιφερειακό και έξω,ανοίγει η μηχανή,επόμενο καρέ τα τούνελ της εγνατίας,ωραία,αλλά την άλλη φορά (δεν μπορεί παρά να υπάρξει κι άλλη φορά) καστανιά και σαραντάπορος,έχασα τη στροφή,ο παππούς στο χωριό που δε θυμάμαι τ'όνομά του,ανάμεσα στο κηπουρειό και το μέτσοβο μού δίνει τη μάνικα να βάλω μόνος μου αμόλυβδη όσο πάρει,κοιτάει τη μηχανή και κάτι λέει για τα σαμάρια πού φόρτωνε το μουλάρι,δεν καλοακούω μέσα από το κράνος και κουνάω το κεφάλι χαμογελώντας μέσα από το κράνος,
We accelerate, no time to hesitate
για μια ακόμη φορά βλέπω τα γιάννενα πέντε στροφές μετά από το άσπρο κτίσμα,για μια ακόμη φορά βγάζω την ίδια διαφορετική φωτογραφία,ξέρω καλά το δρόμο,την πρώτη φορά,το 1987 χανόμουν γύρω από τα κτελ,ξανασυμβαίνει τώρα,φτάνω,δεν κρατιέμαι,βγαίνω βόλτα,πάω παντού (σχεδόν),τι άλλαξε; η πόλη,εγώ,η εικόνα πού'χω για τον εαυτό μου,πάω παντού (σχεδόν),ο ζήκος είναι μουλτιράμα,πίσω ,κρύβομαι ως το πρωί,
Unearthing every fault go headlong into any dare
τις νταλίκες μου μέσα,ωωωπ,καφεδάκι πριν το μεσολόγγι,οι αλβανοί πίνουν μπύρες,ωραία φάση,μπύρες το μεσημεράκι,δυο μέρες αργότερα οι μπύρες το μεσημεράκι στην πλατεία μού φέρνουν πονοκέφαλο,πού πάω γαμώτη μου,πολλές ώρες και ντάλα ήλιος,ο σβέρκας μου πονάει,θήβα,πούστη νταλικέρη δε θα με σκοτώσεις εσύ,δε δουλεύει πάλι η κόρνα,δεξιά για βαρυμπόμπη,οι φίλοι μου,
Look before you leap has never been the way we keep our road is free

βεϊκου και γαλατσίου,τσίου τσίου, δεν πήγαμε βόλτα,σόρυ,ένα συνονθύλευμα άσχημων πολυκατοικιών κοντά σ'ένα σταθμό που δε θυμάμαι τ'όνομά του,οι αθηναίοι φίλοι μου πάνε πάντα πολύ γρήγορα για τα γούστα μου και τσιτώνω,μα τι να πεις,έτσι πάνε,φεύγω,η γνωστή εθνική τώρα,το τιντιέμ διασκεδάζει κι εγώ πάω και καμιά φορά σταματάω,πού πήγε ο λεβέντης;,η προσοχή στιγμές απο-προσοχοποιείται,η αντίληψη αλλάζει,για το χώρο,την κίνηση,στιγμές μόνο,εεεεεπ! το νου σου!,τι φάση κι αυτή,νυχτώνει και καθαρίζω τη φιμέ ζελατίνα,μετά από λίγο στην περιοχή του αξιού τα ιπτάμενα πολύποδα πλάσματα είναι μεγάλα,όχι αστεία,τα πτώματα τους στραπατσαρισμένα χιλιοστά από τη μούρη μου, δε βλέπω,δε βλέπω και 170,καλό,τα διόδια στα μάλγαρα πώς τους ξεφύγανε;,είναι τα μόνα που οι υπάλληλοι δε φοράν μπλουζάκια με λογότυπα εταιριών που τα εκμεταλεύονται και συνομωτικά σου κάνουν νεύμα με τα μάτια και σου λεν "φύγε",όπως πριν τις εταιρίες
We blaze with scorching heat, οbliterations everywhere
τέλος.

Street Parade (γεια σου κυρ-νομάρχη)

2008-06-04T21:00:00.004+03:00

Για δες.

I have finally come to realise

2008-05-29T19:09:00.003+03:00

'Ημανε λέει σ'ένα τσιμέντο απάνω.Απέραντο και ίσιο.Που δεν ήταν όμως έρημος.
Και τώρα εκεί είμαι.Τριγύρω τίποτα.Μόνο από πάνω μου μια μνήμη άσχημη που με κάνει να νοιώθω πως κάτι κακό θα συμβεί.Με προδιαθέτει.Και μένα είναι να μη με προδιαθέσεις.
Ξαφνικά που λες,(καθόλου ξαφνικά,όπως σου είπα πριν,αλλά τέλος πάντων) ανοίγει μια καταπακτή στο τσιμέντο,τσιμεντένια κι αυτή και θέλει να με ρουφήξει.Και γω,που έχω ήδη προδιατεθεί κατάλληλα,βουτάω.Και με καταπίνει και στροβιλίζομαι και ανοίγει μια άλλη καταπακτή και συνεχίζω να κατρακυλάω με το κεφάλι μπροστά.Πολλές καταπακτές,τι να σου λέω.Και δεν αφήνω καμιά.Αρχίζω και ζαλίζομαι,μα είναι πλέον αργά.Δε γαμείς,σκέφτομαι.
Και παίρνω φόρα που λες,σταματάω τα πάντα,τα πάντα γίνονται πάλι τσιμέντο και παίρνω φόρα και του ορμάω.Του τσιμέντου.Με το κεφάλι.Και το σπάω το κεφάλι μου,σπλάτερ φάση,με κόκκινα ζουμιά να τρέχουν και να παραβγαίνουν με τα σάλια.Και γίνεται μετά κάτι που μου συμπιέζει το στραπατσαρισμένο κεφάλι και κάνει να τρέχουν όλοι πιο γρήγορα.Σάλια,μύξες,αίματα,δάκρυα.Είμαι ένα σφουγγάρι, με ζουπάν και γω αδειάζω.Σάλια,μύξες,αίματα,δάκρυα.Και κάτουρα για έξτρα δυσωδία.
Και όταν έχουν όλα τελειώσει είμαι ξαπλωμένος μπρούμυτα στο γνωστό μου τσιμέντο.Στεγνός,καθαρός και ξεκούραστος.Μα δε μ'αρέσει.Σηκώνω το κεφάλι και κοιτάω τριγύρω.Τίποτα,μόνο τσιμέντο παντού.Ησυχάζω κάπως γιατί ξέρω πως σύντομα μια μνήμη θα αποφασίσει για μένα.Χωρίς πολλή σκέψη και συναισθηματισμούς.Και θα εξαφανιστώ πάλι.
Όχι για όλους,το ξέρω.

Ο Γιος του Μαύρου Κτιρίου

2008-05-25T12:04:00.005+03:00

Ήτανε σκοτάδι.Έτσι υπέθεσε,εξάλλου δεν είχε μέτρο.Σύγκρισης.
Βαθύ σκοτάδι,που δε βλέπεις τίποτα.Και ήτανε μέσα σ'ένα δωμάτιο,σε κλειστό χώρο τέλος πάντων.Περιτριγυρισμένη από κτισμένους τούβλινους τοίχους.Από αυτούς που συνήθως έχουν για σπλάχνα σωλήνες νερού και ομοβροντίες καλωδίων.Τα τελευταία δένονται μεταξύ τους και απογειώνονται.
Δεμένα.
Και πάλι υπέθετε,αλλά αυτή τη φορά βάσιμα: είχε περάσει όλη τη ζωή της περιτριγυρισμένη από τέτοιους τοίχους.Εκτός από τότε που ήτανε μικρή κι είχανε πάει στα Βρασνά.Οπότε λογικά και τώρα υπήρχαν τοίχοι,ντουβάρια γύρω γύρω να τη φυλάνε.Στατιστικά ήταν σίγουρο.Αλλοτρόπως αλλοτρόπως.
Κι αγάπες να τη φιλάνε.
Φαντάστηκε πως ένοιωσε το σώμα της να σκύβει και να κουλουριάζεται,σαν για να προστατευθεί.Σφιχτά γύρω από τα γόνατα και πιο σφιχτά μέσα στο στήθος.Πιο σφιχτή η καρδιά.Άσε που έτσι δεν θα την έβλεπε και κανείς.Ήταν σκοτάδι βέβαια,αλλά έτσι κι αλλιώς δεν θα φαινότανε.
Κι ήταν ωραία,δήλωσε αργότερα φανερά καταπονημένη.Ήταν δυσάρεστα,σκοτεινά και κρύα και στριμωχτά και φοβόμουνα πως θα μάθω τι φοβάμαι.Ήταν ωραία.
Φάνταζε πολύ όμορφη από κει.

Το Μαύρο Κτίριο

2008-05-21T18:08:00.002+03:00

Έφτασε που λες η χάρη μου στο Βελιγράδι.Μπλα,μπλα,μπλα.
Λοιπόν,τους τύπους τους είχανε βομβαρδίσει,τα ξέρεις αυτά (εγώ που δε νοιώθω και πολλά πολλά,δε θυμόμουν καν πότε,το '99 μού'πε ο Κυριάκος).
Έχουνε αφήσει λοιπόν κάτι κτίρια βομβαρδισμένα να μείνουν έτσι,χωρίς να τα επισκευάσουν,ερείπια.Δε λέω,είναι έντονο το συναίσθημα να τα βλέπεις να στέκονται μισογκρεμισμένα και άδεια.Εκεί που λύγισα όμως ήταν σ'ένα παραδίπλα κτίριο,που λειτουργεί ακόμα.Θεόρατο,με μια βαριά μαντεμένια πόρτα μισάνοιχτη και μέσα ανθρώπους.Είχε αυτό λοιπόν το κτίριο κάτι σημάδια από μπόμπες που δεν το κατέστρεψαν,το τραυμάτισαν μόνο.Κι εκείνο κουβαλάει τις πληγές του και συνεχίζει να είναι.Και πονάει που οι φίλοι του πεθάναν παραδίπλα.Και είναι.

She was my steady date until she put on weight , uh-huh, oh yeah

2008-04-29T00:24:00.004+03:00

Big Legged Emma
-Αντρέ μ'έχεις κουράσει.
-Σάλτα γαμήσ'.
Κι έτσι κόβεται η διάθεση να κρίνω εποικοδομητικά.Τους άλλους.

Χωρίς πολλά πολλά

2008-04-20T02:04:00.003+03:00

ΠΑΤΣΑΣ

Μετά από τέτοιο μεθύσι
ξέρω τι θα γίνει
θ'ανέβουμε στις ρόδες
θα τρέξουμε λίγο
κι αφού τις δέσουμε και
περάσουμε το σύννεφο,
θα πετάξουμε τα κορμιά μας
στις καρέκλες
για ν'αρχίσει η τελετή.
Όποιος καταλαβαίνει ξέρει
και σωπαίνει
όσοι μπήκαν στο νόημα
νοιώθουν την απόλαυση
χώρια τη γεύση.
Φάτσες σταλμένες απτο
διάβολο,τσιγκελωτά
μουστάκια λαδωμένα
τραβάν τη μπόχα
και τα βλέμματα παντού.
Σε λίγη ώρα η λίγδα
θα φτάσει στις μασχάλες
για νά'ρθει η ρετσίνα
να ξεπλύνει την ντροπή.
Παγωμένος αέρας
στα μέτωπα πάλι,
μια κάψα στα στήθια
κι οι ρόδες αρχίζουν
να γυρίζουν πάλι.

Κι αν δεν έζησες την Επτάλοφο και τη Νεάπολη τότε
κι αν δε θυμάσαι το Λευτέρη,τον Ηλία,το Εδεσσαϊκόν
κι αν -λέω- δεν έχεις φάει πατσά μόνος είκοσι χρόνια μετά...

δε γαμείς....

Τελικά δεν υπήρχε εμπόδιο

2008-04-14T12:57:00.002+03:00

-Τελικά δεν ήτανε τίποτα,ε;
-Τι πράγμα;
-Όλη εκείνη η μανούρα.Σε είχε πειράξει,μη μου πεις όχι.
-Όχι.
-Ναι,καλά τώρα.Μα για ποιον με περνάς τέλος πάντων;
-Μα ποιος είσαι τέλος πάντων;
-Σε παρακαλώ,μην αποπροσανατολίζεις τη συζήτηση,προσπαθώ να σε βοηθήσω.
-Θέλω βοήθεια,ε;
-Μην το παίρνεις στραβά.
-Καλά.
-Εννοώ πως αν με άφηνες θα μπορούσα ίσως,και,πίστεψέ με,δεν θέλω να δημιουργήσω προσδοκίες που αργότερα θα γυρνούσαν και θα μας τσιμπούσαν.
-Τσιμπάνε μωρέ οι προσδοκίες;
-Οι προσδοκίες ε; Κοίτα... τσιμπάνε είναι μια λέξη,πόση σημασία μπορείς να δώσεις στις λέξεις;...
-Πόση;
-Δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις.
-Αν παραγγείλω νωρίτερα;
-Τότε ναι.Θα είχες και την επιλογή του είδους της απαντήσεως που θα προτιμούσες.
-Έχετε κάτι σε αποκαρδιωτική που κόβει τα πόδια του εκάστοτε ενδιαφερόμενου;
- (;;) Ναι,αλλά νόμιζα πως θα ζητούσες μια θετική,ελπιδοφόρα απάντηση,από κείνες που δίνουν φτερά στην καρδιά και σε ξημερώνουν εκεί όπου αυτά δεν έχουν σημασία και είναι κανείς ολόκληρος και περπατάς και λάμπεις και δεν έχει σύννεφα και τους αγαπάς.
-Ποιους;
-Τους εαυτούς σου.Εκεί όπου αγαπάς τους εαυτούς σου.Τι λέω,εκεί αυτά δεν έχουν σημασία,δεν υπάρχουν οι γνωστοί-άγνωστοι πολλοί εαυτοί.
-Ε,αυτή!
-Είσαι μόνο εσύ και δεν είσαι ο μόνος.
-Είσαι μόνο εσύ και δεν είσαι μόνος.
-Είμαστε εμείς.Πάμε.
-Ναι,πάμε.Τώρα;
-Ναι,τώρα.

-Και μετά; -Και μετά ήρθε ο........... *

2008-04-12T00:16:00.006+03:00

* Μ.Σιγανίδης

ζόρικος κρεμανταλάς ο καιρός που κουβαλάς

2008-04-11T23:40:00.004+03:00

-Καλησπέρα,τι γίνεται;
-Το ξέρεις ότι είσαι και πολύ απίθανος;
-(!;)Ε,καλά τώρα.
-Μα ναι,αλήθεια,είσαι και ο πρώτος σου λέω.
-Ευχαριστώ,τι να πω... τα λες όμως λίγο υπερβολικά.
-Σσσσσσ,δε βλέπεις ότι έχω δουλειά;
-Καλά,σόρυ.
........................................
-Πώς τα καταφέρνεις όμως ρε παιδί μου και είσαι τόσο γαμώ τύπος;
-Κοίτα,τώρα που το λες,'ντάξει,καλός είμαι.Runs in the family.
-Το ξέρω,το ξέρω,τό'πα και θα το ξαναπώ:Είσαι ο καλύτερος.Με διαφορά.
-Με κολακεύεις,ντρέπομαι λίγο έτσι που τα λες.
-Μα τα εννοώ.Τα εννοώ,δεν θα τά'λεγα αλλιώς,το ξέρεις καλά αυτό.Θεέ.
-Βρε παιδί μου... ξέρεις κάτι;
-Δε μπορώ τώρα, μιλάω.Δείξε λίγο σεβασμό.
-Ωχ! Συγγνώμη,εγώ δεν...
-..............
...........................................
-Λοιπόν,τι έλεγα; Α, ναι,πολύ σε εκτιμώ.
-Κι εγώ σε εκτιμώ.Πολύ.Μ'αρέσει που τα λέμε.Ωραία δεν περνάμε;
-Ναι,ναι!Απίθανα!Τρελαίνομαι για την παρέα σου.
- :)
- :)
-Ξέρεις,την άλλη φορά,αυτό που...
-Φύγε επιτέλους από το δρόμο μου!Μ'εμποδίζεις,πόσο δύσκολο μπορεί να είναι αυτό για να το καταλάβεις; Αμάν πια!

(ο τίτλος είναι στίχος του Κώστα Τριπολίτη)

'Εβαλα καινούρια δόντια, θες να βγούμε το βράδυ;

2008-04-07T15:34:00.002+03:00

Εντάξει; Το παραδεχόμαστε όλοι,ή έχουμε ακόμα προβληματισμούς; Θα επαναδιατυπώσω για να έχουμε χρόνο να το σκεφτούμε και να μην καταλήξουμε ποτέ: Είναι καλύτερο να μην ξέρεις.Είναι πιο λειτουργικό,το παραδεχόμαστε όλοι,έτσι;
Λιγότερο γαργαλιστικό; ναι.
Όχι και τόσο ικανοποιητικό για την ιδέα πού'χω για τον εαυτό μου; σίγουρα.
Δε σου το λέω,μα ξέρε το: προτιμώ να μην ξέρω.

Θ.Κ.Κ.

2008-03-03T23:18:00.003+02:00

Σήμερα ήταν (και πάλι) η πρώτη μου μέρα στο Θιβετιανό Κομμουνιστικό Κόμμα.Κρατάω την ανοιξιάτικη μέρα,τη μπάλλα που έφυγε από το φράχτη και πήγαμε να τη φέρουμε και το φορτηγό που βλέπαμε να ξεφορτώνει κοπριά.Πολλά θέλει νομίζεις ο άνθρωπος;

Ψηλά και μπροστά

2008-02-23T22:58:00.004+02:00

Γυρνώντας από τη δουλεία μου πριν λίγο αντιλήφθηκα το φεγγάρι.Ένοιωθα εκείνο το ωραίο που νοιώθω καμιά φορά όταν είμαι πάνω στη μηχανή, αλλά αντιλήφθηκα το φεγγάρι. Ήταν κάπως προδιαθετημένο απέναντί μου, δεν ήταν δύσκολο να το φανταστώ. Ήταν επίμονο και ελεγκτικό.Και ήταν συνεχώς μπροστά και πάνω μου. Ήτανε (είναι ακόμα) λίγο πιο άδειο από πανσέληνο -ξέρεις πόση σημασία δίνω στην σαφή ορολογία όσον αφορά στα αστρονομικά ζητήματα.Και κάτι είχε μαζί μου. Δεν ξέρω. Ξέρω όμως πως θα βγω τώρα στο μπαλκόνι και θα το κοιτάξω επίμονα για λίγη ώρα,όσο κρατάει το τσιγάρο μου. Θα νοιώσει πως δεν παίζουν μαζί μου.

Σαλαμίνος και Δόξης

2008-02-21T11:31:00.007+02:00

Κατεβαίνω τη Σαλαμίνος και πριν το λιμάνι μπαίνω αριστερά στη Δόξης.Ψηλά στα αριστερά βλέπω το γωνιακό παράθυρο της βιοτεχνίας τετραδίων Σάλκο,του Κοέν που δεν θυμάμαι το μικρό του όνομα.Εκεί δουλεύει ο πατέρας μου.Κάτω είναι παρκαρισμένη η μαύρη bmw με το καλάθι.Είχε κι έναν άλλο Εβραίο αφεντικό ο πατέρας μου μετά τον Κοέν.Τον Δαβίδ Μπενφοράδο.Αυτός είχε την επιχείρησή του -πώματα μπουκαλιών,αρωματικές ύλες,κάτι τέτοια- δίπλα από κει που είναι σήμερα ο Μύλος και απέναντι από το Βίλκα.Μπορεί και να την έχει ακόμα.Ο Κοέν πάντως δεν έχει τη Σάλκο,τουλάχιστον όχι εκεί.Στην παραδίπλα πολυκατοικία -συνομήλικη και στα ίδια χάλια- έχει το λημέρι της τώρα η βίδα.Τώρα,πού την βρήκα εγώ την ανάμνηση-εικόνα που σού΄πα στην αρχή,δεν ξέρω.Γιατί την εποχή που διαδραματίζεται εγώ ήμουν πολύ μικρός για να πήγαινα μόνος μου.Πήγαινα πάντως.Θα ρωτήσω τη μάνα μου, "ποιος με πήγαινε μάνα;" θα φωνάξω με καημό Ξανθόπουλου.Είχα δει και τον Κοέν.Σού είπα,ήμανε μικρός και δεν μπορούσα να φανταστώ πώς είναι ο Εβραίος,ήταν στα όρια του μύθου,ή κάπου εκεί.Μπήκα μια μέρα στο γραφείο του,που λες.Ψηλός ξερακιανός με μια κάπως τρομακτική καλοσύνη.Έτσι μου είχε φανεί.Έτσι νομίζω τώρα.Τον Δαβίδ Μπενφοράδο δεν τον είχα δει νομίζω,ή τον είδα και δεν μούκανε εντύπωση,τι να σου πω.Εκεί θυμάμαι όμως ότι πήγαινα με το ποδήλατο.Περνούσα τις γραμμές,έπαιρνα τη Γιαννιτσών,πάλι γραμμές,τα γύφτικα.Από κει πηγαίναμε και στο γήπεδο του Θερμαϊκού για μπάσκετ και ποδηλατάδα από τέτοια μαγικά μέρη.Βρωμούσανε τα σφαγεία.

THE RETURN OF THE ARCHONS

2008-02-16T01:50:00.001+02:00

Μίλα μου για γαμάτους τίτλους

Γιούχου!

2008-02-14T23:31:00.005+02:00

Τίποτα, ένα γεια είπα να πω.
-Είπες να πεις, ε; και είπες;
Ναι, και τώρα θα ασχοληθώ με κάτι άλλο.
-Λες και υπήρχε περίπτωση να μην κάνεις αυτό ακριβώς.
Μην πας να με μπερδέψεις.
-Καλά, δεν πάω.
Καλά, πήγαινε.
Ε, να πηγαίνω εγώ...
Επισκλοβούτως.
-Ούτως, ούτως.
Σαν το Star Trek δεν έχει.

Μαντρί Νωρίς Τσίνορα

2008-02-13T18:05:00.003+02:00

Είμαι θυμωμένος.Με τους δημοτικόμπατσους του Μαλάκα Που μας Αξίζει (με το καλό να βγάλουμε και τον Ψωμιάδη).Θα σου πω λοιπόν για την άλλη μαλακία που με θύμωσε τρία χρόνια πριν.Παίρνω που λες τηλέφωνο τους γιατρούς χωρίς σύνορα (τρομάρα τους) και λέω το και το,είμαι νοσηλευτής,θέλω να γίνω εθελοντής για σας.Α,ωραία,μου λέει,τυχαίνει να έχουμε ενημέρωση για τους υποψήφιους εθελοντές,έλα να τα πούμε.Πάω κι εγώ,ήταν και άλλοι δέκα τόσοι άνθρωποι εκεί,μας είπανε ,μας έδειξαν,μπλα μπλά,τέλος.Ποιοι από σας αγαπητοί ενδιαφέρονται στ'αλήθεια να συμμετέχουν σε αποστολή;Εγώ! σηκώνω το χέρι μου.Μάλιστα.Έλα μεθαύριο να τα πούμε.Φέρε βιογραφικό και τα σχετικά.Φτιάχνω και γω μια βιογραφικάρα να (όχι,δεν είχα έτοιμο),βάζω μέσα την επαγγελματική μου εμπειρία,τις ειδικεύσεις,τις εκπαιδεύσεις,τα σεμινάρια,τη μούρλα μου,με ενδιέφερε βλέπεις να το κάνω αυτό.Να φύγω.Γίνεται μεθαύριο,πάω.Καλώσ'τον,καφέ θες,θέλω.Τα λέμε με την κυρία εκεί,και φαίνεται πως τα βρίσκουμε.Ανθρώπους σαν κι εσένα θέλουμε μου λέει,σε βλέπω να φεύγεις σύντομα.Πόσον καιρό πριν θες να σε ειδοποιήσουμε; Αμάν,σκέφτηκα,θα φύγω.Γιούχου.Είπα για έξι μήνες.Μου λέει,αν χρειαστεί τους κάνεις εννιά; Άκου λέει... Με δυο βδομάδες προειδοποίηση είμαι εντάξει παιδιά,λέω.Ολράιτ! μου λέει,θα σε ειδοποιήσουμε.΄Εκανα μεγάλη χαρά εκείνο το διάστημα.Άρχισα να αγοράζω είδη Αφρικής,να πάιρνω αέρα άδεια από τη δουλειά (κουφάλες θα φύγω,σκεφτόμανε).Εν τω μεταξύ,περνούσε ο καιρός.Η Έτσι μούχε πει σε κάνα μήνα.Περνά ο μήνας,παίρνω γω τηλέφωνο,λέω δε με ξεχάσατε,ε; Όχι,τι λες,είναι θέμα χρόνου να ανοίξει θέση,θα σε ειδοποιήσω.Περνά ο καιρός,παίρνω πάλι εγώ τηλέφωνο,λέω ρε Βάσω αργούμε,τρέχει τίποτα; Όχι,όλα καλά.Καλά.Συνεχίζω να παίρνω άδειες και να ονειρεύομαι το Πρώτο Πρωινό Κάτω από Αφρικάνικους Ουρανούς.Συναντώ στο άσχετο και την άλλη κυρία της παρέας,με βεβαιώνει κι αυτή πως φεύγω σύντομα.Στο τρίτο τηλέφωνο,κάνα τρίμηνο πριν από την Πρώτη Επαφή μου λέει έλα από δω,να σου πω.Πάω.Ξέρεις,μου λέει,οι Βέλγοι- διεθνείς -ξέρω -γω- τι -σκατά- msf δεν δέχονται την αίτησή σου.Βρε αμάν! Γιατί; Επειδή, λέει, άκου τώρα μαλακία,έχεις εφτά χρόνια εμπειρία στο ψυχιατρείο,είσαι ειδικευμένος σχετικά και για μας δεν είσαι νοσηλευτής,είσαι κάτι σαν ειδικός ψυχικής υγείας.Μπράβο,λέω,καλό,αλλά ξέρεις,ό,τι κάνει ένας νοσηλευτής χωρίς τα παραπάνω,ξέρω να το κάνω κι εγώ.Εξάλλου είμαι ο ίδιος υπέροχος τύπος που ήμουν ως χθες.Ναι,αλλά δεν μπορούμε να σε στείλουμε ως απλό νοσηλευτή και οι θέσεις για ειδικούς ψυχικής υγείας είναι λίγες και προτιμούνται ψυχολόγοι.Λογικό.Βρε αμάν λέω,νοσηλευτής είμαι τζόγια μου,μη με τρελαίνεις,να ξανακάνω αίτηση χωρίς πλούσιο βιογραφικό; Όχι,σε μάθανε τώρα.Από την μια δηλαδή κάνουνε καμπάνιες και σαμπάνιες για νέους εθελοντές και ο κόσμος έχει ανάγκη και ελάτε να προσφέρετε και δεν υπάρχουν αρκετοί και τρίχες κι από την άλλη αχ,μας πέφτετε βαρύς.Μαλάκες.Ξέρεις όμως ,μου λέει,γίνεται τον ιούλιο στη βαρκελώνη ένα σεμινάριο για εθελοντές,άμα θέλεις σε στέλνω,σε εκπαιδεύουν και μετά,δε μπορεί,θα σε στείλουν.Ε, λέω θέλω! ΟΚ! Κανονίζω την (υπόλοιπη) άδειά μου για τις ημερομηνίες που μου είπε και περιμένω.Περιττό να στο πω,ε; Ποτέ δε με ειδοποίησαν.Κι όταν πήγα πάλι εγώ να ρωτήσω,όλη η προηγούμενη ζεστή συμπεριφορά "είσαι ένας από μας" και τέτοια,είχε γίνει δημοσιουπαλληλική αδιαφορία και εμετικές δικαιολογίες.Και δεν κάθομαι στο πραγματικό δημόσιο,σκέφτηκα.
Θύμωσα,απογοητεύτηκα,χώρισα."Σκατά στους Γιατρούς χωρίς σύνορα" διακυρήττω έβερ σίνς.Και εδώ και κάνα μήνα αρχίσαν να μου στέλνουνε μέιλ με ανοιχτές θέσεις και πίπες (συγγνώμη πίπες).Τους έστειλα σχετική απάντηση.Ίσως σε τρία χρόνια να σου πω για τον τωρινό θυμό μου.Καλά να είμαστε.

Ησυχία!

2008-01-30T12:38:00.000+02:00

Θα σε ειδοποιήσω λίγο πριν εκραγώ.
Δεν έχω καν αρχίζει να βράζω.
Ωστόσο.
Και,το παραδέχομαι,μου ασκεί μια σχετικά ακατανίκητη έλξη το ζειν εγκεφαλικώς.
Ώρες ώρες.
Εγκεφαλικώς.Άρα;
Άρα εγκεφαλικώς,ταυτολογώ.
Επειδή το γιατί το βρίσκω ενδιαφέρον μόνο για πλάκα.
Ή για συνεννόηση.
Κατ'επίφασιν.
Τσ τσ τσ.
Άρα;
Άρα με συναισθήματα που μισο-αποκαλύπτονται.Όπως με το γυμνό σώμα και το γυμνό σώμα που μισο-αποκαλύπτεται.Έτσι.
Τι σ'αρέσει πιο πολύ;
Και τα δυο,ξέρω.

Μια μέρα με λιακάδα

2008-01-27T11:48:00.000+02:00

Στραβός Γιαλός

2008-01-18T23:22:00.000+02:00

Εγώ θα πάω.Έστω και μόνος.Σιγά μην αρμενίσω ίσια.Όχι εγώ φίλοι μου.Πα μουά.Με λένε Ρίζο κι όπως θέλω τα γυρίζω.Και γύρνα από δω και γύρνα από κει.Τα γυρίζω.Δημιουργώ έτσι -ο Δημιουργός- μια δίνη,μια ρουφήχτρα.Και εκείνη κάνει τη δουλειά της.Μόνη της.Δε χρειάζεται να την παρακαλέσω,καθοδηγήσω,ψήσω,παρασύρω.Εκείνη κάνει τη δουλειά της.Εγώ ξεγελιέμαι μόνο πως τη δημιουργώ.Δε συμβαίνει όμως έτσι.Γελιέμαι.Από μόνος μου,πώς αλλιώς;Ίλιγγος.Κωνσταντίνος Ίλιγγος,φανερός πράκτωρ.Έτσι μου συστήθηκε και γω πάλι -τι άλλο;- γελάστηκα.Χα!
"Θα γίνεις Κυρίαρχος" της έλεγα σοβαρά.Μάλλον θά'χει γίνει κυρίαρχος κάπου,σε κάτι,δε μπορεί.Ο καθένας είναι Κυρίαρχος.Και μη με ρωτήσεις σε τι κυριαρχεί,μπορώ και μόνος.Εγώ,ας πούμε,ξέρω κάνα δυο πράγματα που εύκολα μπορούν να μασήσουν πως είμαι ο Κυρίαρχός τους.
Παραλήρημα τέλος.

Έκανα τα μούτρα του αέρα κρέας

2008-01-06T23:07:00.001+02:00

Τον έδερνα,εγώ κι άλλοι δέκα νοματαίοι από τις δέκα το πρωί ως τ'απόγεμα στις τέσσερεις.
Στη μία του δώσαμε είκοσι λεπτά ν'ανασάνει.Ο αέρας.
Πολύ μπουνίδι.
Τον είχαμε του χεριού μας,μη γελιέσαι.
Σε μια στιγμή ανοίγει το παράθυρο.Τρόμαξα πως θα μας ξεφύγει.Μετά είδα να μπαίνει από το παράθυρο Αυτό Που Δε Μπορεί Να Ειπωθεί.Τρόμαξα περισσότερο.Ακόμα τρέμω.
Προς το τέλος της άνισης μάχης επιτέλους καταλάβαμε: κάναμε όλοι μαζί "χου".
Με χαρακτηριστικά απειλητική διάθεση,μην ακούς τι λένε.Τον φυσήξαμε.Τον αέρα.
Αργότερα έτρωγα το Πήλινο Του Δικηγόρου.
Έτσι πέρασα τα Φώτα.

Tέλης

2008-01-01T23:27:00.001+02:00

Είναι το χέρι που με ταίζει και είμαι και γω.Παίρνω ό,τι μου δίνει, τις πιο πολλές φορές όχι λαίμαργα,ξέροντας όμως πως χρειάζομαι αυτό που μου δίνει.Αναγκάζω τον εαυτό μου να αναγκάζεται να έχει ανάγκη και τις παροχές του,μα και την ύπαρξή του.Κυρίως με ενοχλεί,έτσι πείθω τον εαυτό μου.Αυτός πάλι δεν περνάει άσχημα.Ενίοτε.Σήμερα με παρατάισε.Φούσκωσα,αλλά τι τα θες,σου μιλάω για το χέρι.
Ναι,αυτό ήθελα να πω: Σήμερα μ'έκανε να νοιώσω καλά.Τού'κανα και γω παρέα,οπότε,ξέρεις,ό,τι δίνεις παίρνεις.Αχώνευτο αξίωμα,αλλά αξίωμα,όχι χαζά.Αξιωματάρα.Ό,τι δίνεις πάιρνεις.Κι αν σου φαίνεται πως παίρνεις λιγότερα απ'όσα αξίζεις,είναι που δεν δίνεις αρκετά.Κωλοαξίωμα σου λέω...
Ή μήπως όλα τελικά έχουν να κάνουν με γκόμενες;

(από σήμερα θα) Είμαι το παρελθόν

2007-12-29T20:53:00.001+02:00

και η απόφασή μου είναι οριστική και θα παραμείνει αμετάκλητα οριστική μέχρι ν'αλλάξει.Με το Φως δε μού'κατσε.Έπρεπε να σου το πω για να ξημερώσει.Στο Φως είμαι καλός,δε λέω,μα με το παρελθόν χαλαρώνω.Καταλαβαίνεις,αποδίδω καλύτερα έτσι.Το Φως τό'χω,μα δεν ξέρω άμα είναι δικό μου.
-Έχει σημασία;
Το παρελθόν με βλέπει και γελά,γνωριζόμαστε,χαλαρώνω έτσι,σου τό'πα.Και ναι,θα σου το πω και αυτό:το μάγουλό μου νοιώθει καλύτερα να ακουμπά στο παρελθόν απ'ότι στο Φως.(ξέρεις,άμα είσαι κάτι,το Φως,το παρελθόν,Εκείνο Που Δε Λέγεται,Το συναίσθημα που κρύβουμε όλοι μας υποχρεωτικά και που σχετίζεται με την ανεξερεύνητη Ποθητή Περιοχή,οτιδήποτε,τότε εκείνο το κάτι το αγγίζεις με το μάγουλο,Βασικά αυτό είναι που κυρίως κάνει αυτός που είναι το Φως,το παρελθόν,κλπ).
Το Φως έχει απαιτήσεις.
-Ναι,αλλά είναι το Φως.
-Ναι,το παραδέχομαι.Μαγκιά.Αλλά έχει απαιτήσεις.Δεν είναι εγώ.
Είναι Σάββατο.Καληνύχτα.

Εγώ είμαι το φως

2007-12-26T00:17:00.000+02:00

αλλά κουράστηκα.
Ζαλίζομαι σ'αυτό το πόστο.

Ο υπολογιστής μου αργοπεθαίνει

2007-12-05T23:03:00.000+02:00

Σήμερα κατά τις 7 το απόγεμα έρχεται στα επείγοντα του Ψ.Ν.Θ. ένας τύπος -41 ετών,όπως θα μάθαινα σε λίγο- από την πόλη του, τρεις ώρες από τη θεσσαλονίκη.Με την τσάντα του έτοιμη με τα απαραίτητα,για να κάνει εισαγωγή (έτσι το λέμε εμείς). "Θέλω να ξεκουραστώ λίγο" λέει στο γιατρό και του εξηγεί ότι έχει κάνει ως τώρα 31 εισαγωγές και είναι καλά εδώ και χρόνια.Ούτε φωνές,ούτε ιδέες,μια χαρά,ζει με τον πατέρα του στο σπίτι τους και ψευτοδουλεύει,παίρνει ούτε 200 ευρώ το μήνα.Έχει ελαττώσει το κάπνισμα και τους καφέδες.Τελευταία όμως πιέζεται.Λίγο η δουλειά που τον κουράζει να ξυπνάει κάθε μέρα στις 4:30 το πρωί,λίγο ο αλβανός απέναντι που μες τα μεσάνυχτα τού γκαβλώνει και βάζει τέρμα μουσική,κουράστηκε και θέλει να μείνει λίγες μέρες στο ψυχιατρείο να ηρεμήσει.Τον ξέρει ο κ. Γ.,ο γιατρός,λέει.
"Γιατί, γιατρέ μου τι θέλω; Την ησυχία μου και να μπορώ να κοιμάμαι τα βράδια."
Αυτά θέλει.
Είπα να σ'το πω.

Γεια σας λάθη μου

2007-12-04T23:22:00.001+02:00

Ευτυχείτε!Ορμήξτε μέσα από το βαμβάκι.Μέσα από τις βαριές βελούδινες βυσσινί κουρτίνες.(Τα τρία β;).Μέσα από τις καλαμιές,μέσα από το δάσος,μέσα από τη βιοχλαπάτσα,τη χλαπάτσα,τι τα'κανα τα α;
Από κει που δεν το περιμένει κανείς.
-Ποτέ δεν περιμένει κάποιος.
Είμαι χαρούμενος.

Ανταρκτική με Παταγονία γωνία

2007-12-03T17:54:00.000+02:00

Θα σού'λεγα κάτι επροψέ...
Που λες,γυρνάει ο Luis Sepulveda και μου λέει,προσπαθώντας να με ψήσει να διαβάσω τα "Χρονικά του Περιθωρίου" του:
''"Ήμουν κι εγώ εδώ,μα τη δική μου ιστορία δε θα την πει κανείς" έγραψε (πότε;) κάποιος (ή κάποια;) κι αναρωτιέμαι:όταν το χάραζε,είχε άραγε στο νου του το μοναδικό και ανεπανάληπτο προσωπικό του έπος,ή το'γραψε εν ονόματι όλων αυτών που δεν απασχολούν τις εφημερίδες,που δεν εμπνέουν βιογραφίες,που κάνουν μόνο ένα φευγαλέο πέρασμα από τη ζωή;"
Κι εγώ θα σου πω για μερικούς ανθρώπους που μου κάναν εντύπωση τελευταία.
Ο Σ. έχει συνεργείο αυτοκινήτων.Του πατέρα του το μαγαζί που το συνεχίζει αυτός.Κι έχει βοηθό το νεαρό Ν.,όπως ο πατέρας του είχε τον ίδιο όταν είχα πρωτοπάει.Ο πατέρας του είναι μάλλον λίγο πριν τη σύνταξη,ευτυχώς τον πήρανε οχταμηνίτη στο Δήμο.Χάρηκε ο Σ. Η γυναίκα του (αρραβωνιαστικιά του;) είναι κομμώτρια.Ο πατέρας του έπαθε ένα ελαφρύ έμφραγμα.Λαϊκά μες το μαγαζί,όπως πρέπει.Καφεδάκι να κεράσουμε;
Την Α. την είδα στην αυλή του ψυχιατρείου.Είχα χρόνια να τη δω.Πάντα μου άρεσε,έτσι και προχθές.Με το έντονο ροζ κραγιόν και ένα μοναχικό δόντι στο στόμα της.Κι εκείνη χάρηκε που με είδε και με φίλησε κι εγώ ανησύχησα για το κραγιόν."Όχι",μου λέει,"είναι ανεξίτηλο".
Μου πιάνει όπως πάντα το χέρι και δεν το αφήνει.Τώρα μένει σε προστατευόμενο διαμέρισμα στο κέντρο,καλά είναι."Θυμάμαι εγώ,με είχες κοιτάξει καλά τότε στην κλινική" λέει κι εγώ απολαμβάνω τη δική μου χαρά,τη μεγάλη που μ'ανατριχιάζει.Τέτοιες είναι οι χαρές μου,υπάρχει πρόβλημα;
Ο Δ. Είχε περάσει από το μπαρ επροψέ για ένα γεια.Στις 3 που έφυγα,μιλούσε ακόμη ασταμάτητα.Για τους φίλους ,τους εντάξει.Που σε κερνάνε ποτό και δεν περιμένουν αντάλλαγμα σαν τους Ολλανδούς.Τους είχε λυγίσει όμως και τους Ολλανδούς.Αυτός και ο σκύλος του.Στο τέλος,λίγο πριν φύγει από το Άμστερνταμ.Και είχε πάει στην Αθήνα προχθές να κατεβάσει το αυτοκίνητο.Δεν του άρεσε ο καφές στο Μοναστηράκι,οι φάτσες βασικά.Ευτυχώς είδε εκείνον τον τύπο που έπαιζε ποτήρια με νερό.Πολύ καλός,αυτός κι ο Κοεμτζής έκαναν το ταξίδι του να αξίζει.
Δεν ξέρω,μπορεί να σου ξαναμιλήσω για τους ανθρώπους που ξέρω.

Kοίτα,

2007-11-30T02:44:00.000+02:00

είμαι όχι ακριβώς μεθυσμένος,αλλά επίφοβος.Αν ήμουν μεθυσμένος θα τά'γραφα τώρα όλα.Είμαι όμως μόνο επίφοβος.Περιμένω να κατέβει εκείνο το ντοκυμαντέρ για τη βαθιά θάλασσα και τρώγομαι να σου γράψω.Προσέχω όμως.Αύριο μπορεί να σου τα πω.Ασφαλής.
Βαθιά θάλασσα.Απώτερο διάστημα.Καμτσάτκα.Παταγονία.Μέρη που νοιώθω άνετα,μέρη έρημα.Μάλλον.
Ελπίζω να θυμηθώ να σ'τα πω αύριο.

Και μένα τι με νοιάζει;

2007-11-25T12:25:00.000+02:00

Στην αρχή είχα ένα φορητό κασετόφωνο και το άλλο,του στερεοφωνικού,το μεγάλο.Έγραφα τη ρυθμική στο φορητό,μετά έβαζα την κασέτα στο μεγάλο να παίζει,έπαιζα το σόλο και τά'γραφα μαζί πάλι στο φορητό.Τόκανα μια- δυο φορές και μετά βαρέθηκα.
Χρόνια αργότερα,η Ζωή είχε ένα φορητό πιανάκι γιαμάχα με αυτόματους ρυθμούς και ακκόρντα.Χαμός.Δεν τά'γραφα εκείνα όμως και το ενδιαφέρον είναι πως μουσικές εκείνης της εποχής είναι που θυμάμαι ακόμα να παίζω.Που δεν τις έγραφα.
Μετά σκάει ο τετρακάναλος.Αποκάλυψη.Το πιανάκι πιάνει πάλι δουλειά,βάζω και εφέ,δε σου λέω τίποτα.
Μα η πραγματική γκράντε αποκάλυψη ήρθε συστηνόμενη ως το σικουενσεράκι του Βαγγέλη.80 χιλιάρικα,αλλά έσκιζε!Εκατοντάδες ρυθμικά σχήματα,με παραλλαγές,παρεμβάσεις.Και ακκόρντα!Καταλάβαινε τα ακκόρντα που τού'λεγα και τα χρωμάτιζε παίρνοντας πρωτοβουλίες όπου χρειαζόταν.Τότε είχα ξενυχτήσει πολύ.Έπινα τα τσιγαράκια μου και σχεδίαζα.Ακολουθίες,καταλήξεις,χρωματισμούς,υπήρχε μια λογική.Που τη δημιουργούσα ο ίδιος.Και έπαιζα φράσεις φίλες με τα παραπάνω.Που ταιριάζανε και το ξέρανε και ήτανε και πολύ εντάξει μ'αυτό.Και άκουγα το αποτέλεσμα χαμογελώντας μακάρια.
Μέχρι τώρα,σε περίπτωση που αναρωτιέσαι,το αποτέλεσμα είναι πάντα σε κασέτα.Από το τετρακάναλο και μετά χρωμίου.
Τότε ήταν ο Αρτούρ Πικέ που μεγαλουργούσε.Ο Αντρέ ξυνότανε.
Οι Επιπλώσεις της εποχής εκείνης παραμένουν αξεπέραστες.Αν και η Βίδα μπαίνει δυναμικά.
Με τα πολλά,να κι ο κομπιούτορας.Έξι μήνες μου πηρε να το μάθω και να το κάνω να δουλεύει το ρημάδι το κιουμπέιζ.Παραμυθιάστηκα,δε μπορώ να πω.Και το παραμύθιασμα δεν το εμίσησα,στο λέω.
Άρχισα που λες,να μην σχεδιάζω.Μπορούσα πλέον να γράφω συνέχεια και να κρατάω ό,τι μ'αρέσει,οπότε μες το φτωχό μυαλό μου θα γίνονταν όλα κάπως αυτόματα. (Εγω να σου πω,επιμένω:όλα αυτόματα γίνονται και επιλέγουμε να ξεγελιόμαστε σχετικά.Και το ξεγέλασμα μου στάθηκε φίλος,στό'πα.)
Και γίνονταν πράγματι όλα αυτόματα,αλλά ο ειρμός ήταν πλέον δυσδιάκριτος κι έσπαγε εύκολα.
Άκουγα το αποτέλεσμα (σε σι ντι,χωρίς φύσημα!) και δε χαμογελούσα.Δηλαδή χαμογελούσα,εντάξει,αλλά με το κεφάλι κάπως,πώς να στο πω...όχι με την καρδιά μου.Ο Αντρέ,που στο μεταξύ είχε βγεί από το υγρό κουκούλι του ήταν άλλος τύπος.Μυστήριος.
Σε λίγες μέρες λέω να σου δείξω την καμήλα μου.Απο δω που είμαι.Γι'αυτό στα λέω αυτά.
Α! κάτι που συνέβαινε και συμβαίνει και μπορώ να δώσω φαντασμαγορικές υποσχέσεις (σε ποιον;) σχετικά με τη συνέχισή του,είναι να τα ακούμε οι φίλοι και να ξεκαρδιζόμαστε.Χαίρομαι όταν οι φίλοι μου γελάνε.

Η ζωή πίσω από τις κουρτίνες

2007-11-23T17:13:00.000+02:00

-Υποσχόμενο...
Ήταν ένας μια φορά που την τράβηξε.
-Την κουρτίνα;
Του άρεσε,μου είπε αργότερα.
-Την ξανάκλεισε;
Έτσι νομίζει ο άοκνος.
-Ο ποιος;
Εκείνος που δε βαριέται.Γιατί πού να βαριέσαι τώρα...Θέλει δουλειά.Θέλει κότσια.
-Όχι,δεν είναι κότσια αυτά που θέλει.Την ησυχία του μόνο.Το "κάθισμα".Το "κάθισμα". Ωραία αίσθησις.
-Τρομάρα σου.
Τέλος πάντων,να μη σου τα πολυλογώ,έχω γύρω μου κουρτίνες,κυριολεκτικά.Είμαι τριγυρισμένος από κουρτίνες.
-Και ηλιθίους;
Και μου φάνηκε λίγο πριν πρέπον να σου πω κάτι σχετικά.
-Μου είπες τώρα δηλαδή;

Tι λες;

2007-11-16T11:46:00.000+02:00

Τι να κάνω εγώ τώρα δηλαδή;
Να μείνω ή να φύγω;
Νά'ρθω μήπως...

Αφιέρωμα

2007-11-10T01:29:00.000+02:00

Σ'ένα κενό έγγραφο Word γράψε το παρακάτω και πάτα enter

2007-11-05T16:20:00.000+02:00

real real gone

2007-10-29T05:19:00.001+02:00

που στην παρούσα περίσταση σημαίνει real real gone. Τι να μεταφράζω τώρα... Δεν είναι ο καθένας από εμάς real gone με τον τρόπο του; Ο δικός μου είναι αυτός που ξέρεις.Η βίδα έπαιξε.Οι φίλοι λεν πως έπαιξε καλά.Οι φίλοι φίλε μου... οι φίλοι είναι εμείς.Κι ας μην άκουγα τίποτα εκτός απ'το Γιάννη και το Βίκτωρα.Κι ας μη μου φάνηκε να είναι απ'τα καλύτερα παιξίματα.
"Καληνύχτες πολλές..."
Είναι νωρίς το πρωί και σιγά μην πάω για ύπνο.Διατηρώ -γιατί έτσι αποφασίζω- το δικαίωμα να θεωρώ το πουλί που κελαηδάει απ'έξω καλό οιωνό.Θα θεωρώ ό,τι θέλω.Real real gone...
πιοτά και τσιγάρα και τσιγάρα και ο Skaribas και οι Αθηναίοι φίλοι που δε γνωρίζω.
Πριν πολλά χρόνια αστειευόμασταν με την "καληνύχτα". "Καληνυχτάκηδες" ήμασταν.Τώρα είναι αλλιώς.Πώς θα μπορούσε να μην είναι;Μ'αρέσει.Δε μ'αρέσει όπως θα μ'άρεσε το "γειά"."Όχι.Συγγνώμη (από ποιον;) που πάλι -πάντα- δε μιλώ για το προκείμενο.Ή μήπως...Σιχτίρ μήπως.Με κούρασες και σ'αγαπώ.Είσαι ο φίλος μου.Το προκείμενο είναι αλλού.Όχι εδώ.Τούρνας ο δικός σου.Μου αρέσω,γιατί να το κρύψω;

Εθνική Επέτειος

2007-10-28T12:49:00.001+02:00

Book 'em Danno!

H καρδιά του βασιλιά του βουνού ράγισε

2007-10-25T21:08:00.000+03:00

-Τι μου λες τώρα!!! Α πάεν'από δω...
-Εχθές αγόρασα αυτοκίνητο.Είπα να στο πω.Ακόμα δεν τό'χω πάρει χαμπάρι.Νοιώθω κάπως αμήχανα.Και τι να κάνω εγώ τώρα μ'αυτό;
-Να πας να το κάνεις ένα σερβισάκι.Να πας εκδρομές.Να κατεβαίνεις κάθε μεσημέρι,γύρω στις 3 (είναι καλά;) στο κέντρο,εκεί Βενιζέλου με Εγνατία,όπου οι πεζοί εξαϋλώνονται.Ξέρω εγώ τι εννοώ.Με τα παράθυρα κλειστά.Άμα ιδρώνεις κιόλας βελτιώνεις τη θέση σου.Έχει και μανιβέλα.
-Άι σιχτίρ.
-Και μετά;
-Και μετά ήρθε ο...
-Επίσης: Εντός των αμέσως (πόσο σχετικές είναι οι λέξεις! Εχθές έμαθα κάτι για ένα είδος πλάσματος που λέγεται Σημειωτική) επομένων λεπτών θα πάρω φόρα και θα χτυπήσω κατ'επανάληψιν το κεφάλι μου στην εικόνα που είχα σχηματίσει για τον εαυτό μου τα τελευταία (άντε και λίγα ακόμη) χρόνια.Για μια φορά ακόμα.
-Γίνομαι κατανοητός;
-Ό,τι και να μου πεις,θα με γελάσεις.

Είναι να μην το πω...

2007-10-22T18:24:00.000+03:00

και τό'πα: τα βουνά εκεί έχουν φωτοστέφανα.
Μούσκεμα...

Χούι (μεραβιλιόζα κρεατούρα)

2007-10-20T07:49:00.001+03:00

Τι έγινε, καινούριο χούι μου φαίνεται πως απέκτησα.Πριν από λίγο που γυρνούσα από τη νυχτερινή δουλεία και καθώς ανέβαινα προς τον Κόκκορα,όλο κοιτούσα προς τ'αριστερά στο βουνό να δω το φωτοστέφανο,ή κάποιο άλλο θεικό σημάδι.Και πάνω που θα αποφάσιζα πως τα σύννεφα είναι πολύ ωραία πρωί πρωί κατάλαβα πως θά'τρωγα τα μούτρα μου με το να μην κοιτάω το δρόμο.Και δε λέει,πόσο μάλλον μ'αυτό το κρύο.Φαντάζομαι πως αν το χρησιμοποιήσω σαν επιχείρημα για να ζητήσω από την προϊσταμένη λιγότερα νυχτέρια,δε θα πετύχω και πολλά.
Θα δούμε πολλά φωτοστέφανα στα λουτρά στην Ξάνθη,είμαι σίγουρος.Και με ελάχιστο κίνδυνο.

The torture never stops

2007-10-19T12:02:00.000+03:00

Σήμερα ξαναβγήκα στο μπαλκόνι,μια ώρα περίπου νωρίτερα από εψέ,μόλις είχα γυρίσει απ'τη δουλειά.Δε συνέβη τίποτα,μόνο η γνωστή θολούρα εκεί κάτω και το φωτοστέφανο του δάσους να μην έχει ακόμη ολοκληρωτική συνείδηση της ύπαρξής του (λες και θ'αποκτήσει ποτέ) δίνοντας στον εξωτερικό παρατηρητή την αόρατη αίσθηση πως χασμουριέται."Χασμουριούνται τα φωτοστέφανα των δασών;" αναρωτήθηκα.
Αποφάνθηκα πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας,ενημέρωσα σχετικά τον κόσμο -ξέρεις,που περιστρέφεται γύρω μου- και πήγα να στρίψω ένα λαιτάκι.
Και πού'σαι: μην ξεχνιέσαι:

Αν ωστόσο ξεχάστηκες να!

Μισός ήλιος

2007-10-18T09:32:00.000+03:00

Σήμερα το πρωί που κάτι με τράβηξε έξω στο μπαλκόνι δεν έμεινα άφωνος,αφού ήμουνα ήδη.Στα δεξιά φαινότανε το δάσος με φωτοστέφανο,αφού ο ήλιος ανέτειλε πίσω του.Αριστερά προς την πόλη ο ίδιος (φαντάζομαι) ήλιος είχε προλάβει να φωτίσει μια λωρίδα της μόνο κι αυτή η λωρίδα όπως καταλαβαίνεις ήταν φωτισμένη.Φωτισμένα τσιμεντένια κουτάκια.Η περιοχή ανάμεσα στη φωτισμένη λωρίδα και εμένα ήτανε πιο σκοτεινή,ξέρεις πώς γίνεται με τη σκιά.Η περιοχή ανάμεσα στη φωτισμένη λωρίδα και τη θάλασσα ήτανε όχι τόσο σκοτεινή όσο θολή."Καλό" σκέφτηκα και πήγα να χουζουρέψω λίγο.

Χωρίς Λόγια

2007-10-13T12:38:00.001+03:00

Τάρας Μπούλμπα

Get this widget

Track details

eSnips Social DNA

35 ευρώ

2007-10-07T10:28:00.000+03:00

-Τι θέλεις από μένα;
-Την ψυχή σου.
-Τι να την κάνεις;
-Να τη σύρω στο χώμα πίσω απ'τ'άλογό μου.Να αδειάσω το παγούρι της με το νερό καθώς θα κλαίει και θα ικετεύει.Να την κάνω να νοιώσει πιο ασήμαντη.Να δει πως κανείς δε νοιάζεται.Πως είναι στο έλεος της αρρωστημένης ηλίθιας και άλογης
-Καλά! Σταμάτα.Κατάλαβα.Μην τρως βαριά πριν τον ύπνο.Συγκεντρώσου σε αυτό που κάνεις.Αποφάσισε.
-Νομίζω πως μου ζητάς πολλά.Ήθελα να παίξω μόνο.
-Παίξε.
-Με την ψυχή σου;
-Με την ψυχή μου.Δεν έχει σημασία.Όχι πια.
-Με στενοχωρείς.
-Δεν πειράζει,έλα να σ'αγκαλιάσω.Μη σε νοιάζει.

-Δεν υπάρχει φόβος,είναι όλα στα ψέμματα.

Μα καλά,με το ζόρι;

2007-09-29T03:26:00.000+03:00

-Γεια σου.
-Γεια σου και σένα όμορφη νύχτα με τους πολύχρωμους παπαγάλους,με τις τόσο έντονη εντύπωση στο μάτι δημιουργούσες αποχρώσεις (δημιουργούσες αποχρώσεις;) των ριγών πάνω στα τρυφερά μπαλόνια,με την όμορφη ομοιομορφία των διατεταγμένων κύβων (ή τετραγώνων,ανάλογα με τη διάσταση),με τα κυλινδράκια που με εντυπωσιακή μέσα στην απλότητά της ομαλή πορεία κατρακυλάνε,βυθίζονται,αναπνέουν,φτιάχνουν μπουρμπουλήθρες με άλλα χρώματα μεγαλωμένες,ω πετρέλαιο!

Χαμογελώ μέσα από το κράνος

2007-09-23T19:29:00.000+03:00

Ωραία αυτά τα εσάκια.Μου δημιουργούν μια αίσθηση πλεύσης,έτσι όπως γέρνει η ψηλή street μηχανή με την καρατιμόνα μια από δω και μια από κει.Και με το πίσω λάστιχο στα τελευταία του,δεν ξέρω αν πατάει ή γλυστράει συνέχεια.Εγώ,πού'μαι και χέστης οδηγός.Ο δήμος Εξαπλατάνου είναι πολύ εντάξει,αποφαίνομαι.Πίνω νερό στη Φουστάνη.Ωραία και η Φουστάνη.Τα λάδια δεν είναι μέχρι πάνω,αλλά καλά είναι.
Πολύ μ'αρέσει αυτή η αίσθηση πλεύσης.Πώς σε κουνάει η βάρκα,κάπως έτσι μου φαίνεται. (μ'αρέσει το κούνημα της βάρκας).Νομίζω πως θέλω να αγοράσω αυτοκίνητο.

Ο Κεμάλ ο Πομάκος κοίταξε το βουνό κι έγειρε το κεφάλι του

2007-09-21T10:59:00.001+03:00

-Tί σού'ρθε τώρα με τους πομάκους;
-Να,θες η νύχτα,θες το κρασί,τα φώτα,τα ανύπαρκτα βλέμματα...
- Χριστός κι Απόστολος!
-Επροψέ ξύπνησα κατατρομαγμένος.Πραγματικό άγχος λέμε, κι ένα σφίξιμο...έκανε ώρα να μου περάσει.Είχα ονειρευτεί τον εαυτό μου.Κατάλαβες τώρα πώς μού'ρθε στο μυαλό ο πομάκος;
-Ψεύτη! Ψεύτη!
-Στα βουνά!
-Και στα βουνά και στα λαγκάδια κι όπου θες. Δε θα μου γλυτώσεις όμως και το ξέρεις.Θα σε κυνηγήσω.Θα νοιώθεις την ανάσα μου πίσω από τ'αυτί σου.Θα είμαι εκεί. Θα Είμαι Παντού.
-Την ψώνισες;
-Κορόιδευε.Κορόιδευε όσο μπορείς ακόμα.Μαλάκα.Θα σε φάω.Θα έχεις μικρύνει τόσο πολύ, που θα πιάσω το πρόσωπό σου μες την παλάμη μου και θα στο πάρω.Θα είσαι τόσο ανύπαρκτος που θα περνάω από μέσα σου.
-Θα ακολουθήσει μια κίνηση σχετική με το σήμερα: Αδιόρατη.
-Είναι κάτι στιγμές που πραγματικά αγαπώ όλον τον κόσμο. Να φάει σκατά όλος ο κόσμος.Αγαπώ όποιους αγαπώ.Οι άλλοι δεν υπάρχουν.Ήταν καιρός να σου το πω: Οι άλλοι δεν υπάρχουν.
-Θά'θελες.
-Ου!
-Ψεύτη! Ψεύτη!
-Αγάπη μου!

Τέρατα με ουρά και κέρατα

2007-09-19T11:33:00.000+03:00

Εψέ πήγα θάλασσα.(άσχετο: μπράβο ρε Συμπαίκτη.Πολύ σε χαίρομαι.Χώσε.)
Και πολύ καλά έκανα.Ο καιρός είναι καλός αδέρφια.
Μην κάνουμε χαζά.Πάμε θάλασσα.

Tο Πρόσταγμα (σιγά,μας ανατριχιάζεις)

2007-09-16T18:42:00.001+03:00

Ήταν του αντρέ φυσικά.
"Βάλε το ανο",μου είπε.
"Καλά".

Σήμερα

2007-09-14T11:02:00.000+03:00

Κλείσε τα μάτια και σχημάτισε στο μυαλό σου την εικόνα,καθώς διαβάζεις παρακάτω: Είναι εκείνη η κίνηση που γέρνεις το κεφάλι σου στο πλάι και σηκώνεις τον ώμο και σκουπίζεις ή ξύνεις το αυτί σου.Μην παραμυθιάζεσαι.Το κάνεις γιατί είναι ωραία.Βοηθάει να έχεις και βρώμικα,ή με άλλο τρόπο δύσχρηστα χέρια.
Κάπως έτσι ήταν. Σα να έκανα αυτήν την κίνηση και ταυτόχρονα έκανα μια κίνηση προς τα πίσω,τραβώντας το χέρι μου.Μέσα από μία περιρρέουσα,κυριολεκτικά απτή ομορφιά.Κι έκανε το χέρι μου κινήσεις κυματιστές καθώς τραβιότανε.Ήταν πολύ ωραία κι είπα να στο πω.

Τι;

2007-09-10T20:23:00.001+03:00

-Ντε και καλά.
-Ντε και καλά.
-Ανεβαίνει.
-Γιατί;
-Τους είδα προχθές.Στο ασανσέρ.
-Μα δεν υπάρχουν ασανσέρ.Πάει καιρός.
-Κυνηγιούνται ακόμα;
-Ο ένας τον άλλο.
-Η μία τη άλλη.
-Έτσι κι αλλιώς.
-Μπάζει.
-Στάζει.
-Ναι,αλλά εγώ σκέφτηκα για μια στιγμή μήπως πρέπει ν'αρχίσω να ασχολούμαι πιο σοβαρά με το ξύρισμα των ανύπαρκτων δέντρων.
-Και μετά;
-...
-Και μετά συνέχισα την ενασχόλησή μου.Ξέρεις,τό'χω πάρει σοβαρά.Αλλιώς δεν έχει και πολύ νόημα.Κι Όλα Γίνονται Αυτόματα.
-Ποιος το είχε πει;
-Δε θυμάμαι.
-Ο Κάφκα;
-Ο Αμερικάνος; Ο Ιρλανδός.
-ΜΚ 61.
-Ααα,έτσι πες.
-Πρέπει πρώτα να περιμένεις
-Πάντα πρέπει πρώτα να περιμένεις.Έτσι κι αλλιώς είναι όλα θέμα ορισμού.
-Του ζητάς να ανεβαίνει,ταυτόχρονα να κατεβαίνει και ταυτόχρονα να φιλτράρει.Έπεσε.Ένα ένα.
-Μα δε γίνονται όλα ταυτόχρονα;
-You can't dance and stay uptight.
-They don't bark and they don't bite.
-Να μην τελείωνε ποτέ.
-Μα δεν τελειώνει ΠΟΤΕ; Γαμώτ.
-Ωχ! Ο Γκλεν Γκουλντ.
-Είναι λέει πρωτότυπος αυτός ο σιγά μη σου πω.Της άρεσε.Της χρωστάω και λεφτά.Καμπόσα.
-Ωχ! Ο Γκλεν Γκουλντ.

Δεν είναι εύκολο

2007-09-02T20:58:00.000+03:00

Ούτε και δύσκολο είναι,ας μην καταφεύγουμε σε κλισέ δικαιολογίες.Απλά το κάνεις.Παίρνεις την απόφαση (μπορεί να σου πάρει χρόνο ώσπου να φτάσεις σ'εκείνο το πηγάδι που βουτάς μέσα τον κουβά και εκείνος βγαίνει κρατώντας την απόφασή σου και σε κοιτάει μ'εκείνο το γεμάτο αθώα,εκνευριστική,αγαπησιάρικη κουβαδίσια προσμονή του βλέμμα) και ξαφνικά όλα γίνονται -ν ο μ ί ζ ε ι ς πως γίνονται- τόσο εύκολα.Τόσο ανακουφιστικά και χαρμόσυνα εύκολα,όπως εκείνες τις στιγμές που νοιώθεις τον κόσμο να κυλάει γύρω σου αγκαλιάζοντας τις ανασφάλειες και τους δισταγμούς και τον πανικό σου μ'έναν τρόπο που σου λέει "it's ok baby",βγάλε τα ρούχα σου και χόρεψε.Και χορεύεις κι ας είσαι φαινομενικά ακίνητος -ακούνητος είσαι,αλλά πού να τα πιάσουν αυτά οι άλλοι-.
Χορεύεις;
χορεύεις;
χορεύεις μωρέ;
Μια απόφαση είναι.Καταντά αστείο.
-Και τι έχουν τα αστεία;
"Κι άρχισα να γελάω,να γελάω"

Το Βουνό φώναξε το Γκλεν Γκουλντ

2007-08-30T18:33:00.000+03:00

Πίστευε στ'αλήθεια το Βουνό πως ο Γκλεν Γκουλντ θα είχε κάτι να πει.Πως ο Γκλεν Γκουλντ θα αναλάμβανε δράση μ'εκείνον τον διακριτικό κατακλυσμιαίο τρόπο,που δείγματά του (δήγματά του;) δεν είχε δώσει σε εμάς τους χωρίς βουνό.Σ'εμάς τους χωρίς αλμυρή θάλασσα και δροσερά ρυάκια.Ο Γκλεν Γκουλντ όμως δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες.Όχι με τον τρόπο που οι σκοτεινοί τύποι που κρύβονται στις σκιές και τραβούν το πουκάμισό μας από το μανίκι για να μας το πάρουν απεύχονταν.Όχι έτσι.Παρακαλώ,όχι έτσι.
Ο Γκλεν Γκουλντ έκανε μακροβούτια στην αλμυρή του θάλασσα.Διασκέδαζε ο Γκλεν Γκουλντ.Κι άλλοι σαν κι αυτόν.Ο Ράι Κούντερ ήταν μόνος.
Και ο Αντρέ;
Ο Αντρέ πήγε σήμερα και σκότωσε τον Κάλο στον ύπνο του.Και,όπως το περίμενε,τώρα τον καλούν να πάει στην Αρκαδία.Την καμένη,ξέρεις.Να δει,να ακούσει,να μυρίσει,να κλάψει,να χτυπήσει στην πλάτη τους αμίλητους ανθρώπους και μετά να φύγει.Τον εκπαιδεύσανε,λέει,σχετικά.Εκείνος γεννήθηκε εκπαιδευμένος.Μα τώρα πονάει και δε μπορεί να ταξιδέψει.Να γίνω καλά.

ΧΑΙΡΕΤΕ 3

2007-08-22T18:48:00.000+03:00

Η Σαρδέλα,εκτόςαπό προαιώνιος εχθρός των απανταχού στεριανών κολυμβητών,ήτανε και άρρωστη.Είχε Μπασταμούρα.Τη φριχτή αυτή ασθένεια που μεταδίδεται με απλή επαφή και σημαίνει άμεσο επώδυνο θάνατο.
Σκεφτόταν πως η μάχη με τη Σαρδέλα δε θα είχε πια νόημα,αφού εκείνη τον είχε ακουμπήσει.
Ο ερχομός του Θεριστή ήταν θέμα δευτερολέπτων.Λίγα μέτρα δεξιά του το νερό άφριζε.Η Σαρδέλα.Ξαναγυρνούσε.Κάτι έλαμψε πάνω από το κεφάλι του.Τόσο δυνατά που του τράβηξε την προσοχή από την απειλή του ψαριού.Έστρεψε το κεφάλι του ψηλά.Πάνω που άρχισαν να πέφτουν οι τίτλοι:
"ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ.ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΤΙΤΛΩΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΣΤΕΡΙΑΝΟΣ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΟΤΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΙΞΕ Η ΣΑΡΔΕΛΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΠΑΣΤΑΜΟΥΡΑ.ΜΗΝ ΕΙΣΤΕ ΗΛΙΘΙΟΙ.ΑΝ ΣΑΣ ΕΙΧΕ ΑΓΓΙΞΕΙ Η ΣΑΡΔΕΛΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΠΑΣΤΑΜΟΥΡΑ ΘΑ ΗΣΑΣΤΑΝ ΝΕΚΡΟΙ.ΑΚΟΥΜΠΗΣΑΤΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ.ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΟΝ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟ ΔΡΟΜΟ ΣΑΣ.".
Σα μαγεμένο το μυαλό του έστειλε το αγελαδίσο βλέμμα του δεξιά,εκεί που το νερό άφριζε.Το νερό δεν άφριζε πια.Οι τίτλοι είχαν δίκιο.Αντίκρυσε κάτι άλλο.
"Φτηνά τη γλυτώσαμε" παρατήρησε το κάτι άλλο σε άπταιστα αγγλικά.
"Φτηνά δε λες τίποτα.Θα ήταν άδικο να πάω από Μπασταμούρα στην αρχή ακόμα του ταξιδιού μου".
Ανακουφισμένος ανέβηκε στη Ζεσκαλιέρα* του και κίνησε να φύγει.

*Ζεσκαλιέρα (η): Είδος ανύπαρκτου οχήματος πάνω στο οποίο ανεβαίνεις και κινάς να φύγεις,στην περίπτωση που,στεριανός κολυμβητής στο δρόμο προς την Ελβετία ων,έχεις ακουμπήσει κάτι άλλο,που το πέρασες όμως για τη Σαρδέλα Που Έχει Μπασταμούρα,πανικοβλήθηκες προς στιγμήν,για να σε καθησυχάσουν οι τίτλοι.
Παρατηρείται μια ιδιομορφία στην προφορά της γενικής του ενικού (Ζεσκαλιερπθρ): Για να την προφέρει σωστά ο ενδιαφερόμενος τονίζει με όλη του τη δύναμη την τελευταία συλλαβή (-ρπθρ) και ταυτόχρονα παίρνει φόρα και χτυπάει δυνατά και κατ'επανάληψιν το κεφάλι του στην εικόνα που είχε σχηματίσει για τον εαυτό του τα προηγούμενα χρόνια.Προαιρετικά μπορεί ο ενδιαφερόμενος να αφήσει σάλια να τρέξουν από τις άκρες των χειλιών του.Η φυλή,που στο μεταξύ έχει συγκεντρωθεί τριγύρω,δεν καταλαβαίνει βέβαια τι ακριβώς εννοεί κάποιος ο οποίος με σάλια να τρέχουν (προαιρετικά) από το στόμα του φωνάζει με όλη του τη δύναμη "ρπθρ" και χτυπιέται.Καταλαβαίνει όμως πως πρέπει να καλέσει το 166. (Από το τεύχος φθινοπώρου της ετησίας επιθεωρήσεως για ο,τιδήποτε θα μπορούσε να απασχολεί μια ετήσια επιθεώρηση,σελ. 2.)

ΧΑΙΡΕΤΕ 2

2007-08-22T15:15:00.000+03:00

Εφαρμόζοντας την από χρόνια γνωστή τεχνική των στεριανών κολυμβητών,που του είχε δείξει ο θείος του ο ναύτης,άφησε το δεύτερο,το ενοχλητικό κομάτι του να αιωρείται 2-3 μέτρα πάνω από τον εύφορο θεσσαλικό κάμπο.Από κείνο το ύψος μπορούσε να κοιτάει κάτω το άλλο κομάτι που είχε φάει την παραμύθα και ήταν απόλυτα πεπεισμένο (πεπιεσμένο;) ότι καθόταν αναπαυτικά σε βαθιά,βελούδινη πολυθρόνα,φορώντας ζεστές παντόφλες με το βλέμμα σκαλωμένο στις βαριές,βελούδινες κουρτίνες,που άπλωναν τα πόδια τους στο πάτωμα.Άρα ξεκουραζόταν.
Εν τω μεταξύ,ο από πάνω κοιτών εαυτός του ξεκουραζότανε κι αυτός από μια κούραση που,για λόγους φυσικά γνωστούς,ποτέ δεν είχε νοιώσει.
Ειχανε δεν είχανε περάσει τρεις και μισή περίπου ώρες παραμυθένιας ξεκούρασης,όταν ο ψιλοβλάκας από κάτω εαυτός του ένοιωσε κάτι γλοιώδες να του ακουμπάει το πόδι για μία μόνο,σαν το φως ατελείωτη,στιγμή.Πανικός! "Η Σαρδέλα!".
Σε ασύλληπτα σύντομο (σύντονο;) χρόνο οι δύο εαυτοί του είχαν ενωθεί σχηματίζοντας το γνωστό αντιπαθητικό τύπο που ήξεραν,έτοιμο να δώσει την ύστατη,τη μάχη χωρίς ελπίδα με τον προαιώνιο εχθρό των στεριανών κολυμβητών: Τη Σαρδέλα...

συνεχίζεται...

XAIΡΕΤΕ. ή: Mη γελάτε τρανταχτά όταν κάθεστε με την καρέκλα σηκωμένη στα δυο πίσω πόδια.Μπορεί να πέσετε.

2007-08-21T16:38:00.000+03:00

-Είχε αρχίσει να κουράζεται.Κολυμπούσε ήδη έξι ώρες και ήταν μόλις έξω από το Κιλκίς.Η Ελβετία ήταν πολύ μακριά ακόμη...
Αποφάσισε να κάνει τη πρώτη στάση για ξεκούραση.Όπως κάθε στεριανός κολυμβητής έτσι κι αυτός, ήταν μονοσήμαντα δισυπόστατος,χωρίς να τον απασχολεί ιδιαίτερα τι σημαίνει αυτό.Ήταν μονοσήμαντα δισυπόστατος.Το ένα από τα δύο κομάτια του εαυτού του ήταν εκείνο που έτρωγε την παραμύθα,το άλλο ήταν εκείνο που ανά πάσα στιγμή ήξερε τι ακριβώς συνέβαινε,πώς και γιατί.Ενοχλητικό το δεύτερο κομάτι.
Τέλος πάντων.

συνεχίζεται...

ΠΟΥ Ν ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΜΟΥ ΓΑΜΩΤ!

2007-08-20T19:19:00.000+03:00

Δεν το δέχομαι.Τα είχα τότε,θυμάμαι.Μετά χαθήκαν;
Δε γίνεται!
Πάνε πίσω οι δουλειές μου.Ο Κάλος νοιώθει ηδονικά αγγίγματα πίσω απ'τ'αυτί.
Τι θ'αναγκαστώ να κάνω; Τρέμω.Τρέμω στη.Τρέμω στη σκέψη.
-Ε καλά,μη σκέφτεσαι τότε.
Θυμώνω.Πρέπουσα ενέργεια φαίνεται να είναι η εξής: Θα παραθέσω για εκδίκηση το έργο

Ο ΚΑΗΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΠΕΛΙΑΣ
(ΚΩΜΩΔΙΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ)

ΠΡΑΞΗ ΠΡΩΤΗ

ΠΡΟΣΩΠΑ: Ο Σταύρος. {αδιευκρινίστων όσο και αδιαφόρων λοιπών στοιχείων και ιδιοτήτων.[ξέρουμε ωστόσο,σχεδόν σίγουρα ότι επιπλέει(στο νερό)]}.

Κομπάρσοι. (άφθονοι).

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ
(Εσωτερικό χώρου μυστηριώδους και περήφανου συνάμα.Ο Σταύρος κάθεται σταυροπόδι πάνω σ'ένα κοντραπλακέ,το οποίο, όλως παραδόξως, δεν είναι ξαπλωμένο.Στέκεται όρθιο στην κόψη του με αξιοσημείωτη σταθερότητα και χάρη περισσή .Το ύφος του Σταύρου φανερώνει [υπαινίσσεται; υπονοεί; δίνει δικαιώματα; αφορμές; τι έγινε,παρεξήγηση;] πολύ σοβαρή ενασχόληση με κάτι.)
Σταύρος: Σήμερα έπιασα ένα κομμάτι χαρτόνι παγωμένο.
(Οι κομπάρσοι εξακολουθούν να είναι άφθονοι).

ΠΡΑΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗ

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ

ΑΥΛΑΙΑ

Δεν Τρώω Το Βράδυ

2007-08-17T23:07:00.001+03:00

Δεν είμαι η φωνή του αντρέ πικέ σ'αυτήν την διάσταση.
Δε δουλεύω αύριο πρωί και νύχτα.

Το παραπάνω,αν δεν ίσχυε, δεν θα μ'ενοχλούσε ιδιαίτερα.
Γενικά,δε νομίζω ότι η δουλειά είναι μαλακία.
Δε βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στα μ ι κ ρ ά γυναικεία ρούχα.
Ούτε στις όμορφες που τα φοράνε.
Στο Σωστό Κόσμο δεν υπάρχει ένα μονωμένο δωμάτιο που μέσα είμαι εγώ σαν άλλος Joe Pass
να παίζω όμορφη τζαζ με τα φιλαράκια μου τον κοντραμπασίστα και το ντράμερ.Απ'αυτή που στον απλό κόσμο δε βλέπω να μπορώ.Ο πιανίστας βούτηξε επίτηδες το πόδι του σε διάλυμα (πηχτό) αειστοδιαολοϋδρογονικού θείου και ανεμίζοντας -σα να μην υπήρχε αύριο- σημαία ανατριχιαστικής ανειπωτότητας ψέλισε περίπου τόσες -ούτε μία παραπάνω ή παρακάτω,δεν έχει σημασία- φορές,λόγια που η σκέψη τους και μόνο μας αφήνει παγερά παγωμένους.Εμάς.
Με τον τραγουδιστή μαλώσαν κάτι κοχύλια.
Δεν κοιτώ μες το κεφάλι μου.
Δεν υπάρχει περίπτωση.
Δεν πειράζει.
Δεν δεν.
Δεν υπάρχει κάτι βαρύ.
Δε μας νοιάζει η ελαφρότητα.
Αποφεύγω τους γύρους.

To Bαλς της Αρλάντα

2007-08-15T21:56:00.000+03:00

Έγινε δεκαπενταύγουστος,μεγάλωσα και να Το Βαλς της Αρλάντα.

92696

2007-08-15T20:46:00.003+03:00

ΜΕΣ Τ ΑΡΝΙ ΜΕΣ ΤΟ ΚΑΤΣΙΚΙ ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ ΔΥΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΟΙ
(Η μπέχρα,ο κουρνάμπαλος,τα είδωλα της Κίνας)

Σου αρέσουν τα καινούρια μου ορειβατικά σύνεργα; Πρόσεξε, π λ ή ρ ε ς σετ αναρρίχησης:

Γάντζοι από υπέρ-άκαμπτο κράμα πηγμένου ενδοφθαλμίου υγρού και αίματος
Μισό ολόκληρο μέτρο τριχιά

Βέβαια,θα ήταν καλύτερα καμιά εικοσαριά μέτρα από ειδικό συνθετικό σχοινί,αλλά έχω μάθει στη ζωή μου να είμαι ολιγαρκής
Λοιπόν...εγώ να ξεκινάω σιγά σιγά...
Άντε,γειά.
Όλα θα πάνε καλά,είμαι σίγουρος.

Εντελώς...

Αν πρέπει να ρωτήσεις,τότε δε χρειάζεται και να ξέρεις.Δεν πειράζει.Χέστο.

2007-08-14T18:20:00.000+03:00

Και εκεί που καθόμανε μού'ρθε: "Θα πάρω μια απόφαση" σκέφτηκα.Με ξέρεις δα εμένα,είναι μην αποφασίσω κάτι,μάλλον θα το κάνω και πράξη.Αποφάσισα λοιπόν οι φετινές εκδηλώσεις να είναι αφιερωμένες στον κάλο πού'χω στη δεξιά μου πατούσα.Μεγαλειώδες! Ο κάλος...
Πάνε μήνες που με ενοχλεί.Δε μπορώ ούτε καράτε να πάω.Γαμώτ.Kρέας...
Θα τονε βγάλω δια της βίας.

Στιγμές ανακούρκουδα

2007-08-13T13:52:00.001+03:00

Με το που τον είδα ένοιωσα να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.Όχι,έφυγε στ'αλήθεια,εντελώς.Ταυτόχρονα όμως ένοιωσα και μια άφατη αγαλλίαση να ανεβαίνει από εκεί όπου λίγο πριν υπήρχε η γη και να με καλύπτει μέσα-έξω με μια ένταση που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω τόσο ως προς την ένταση,όσο και προς άλλα,ιδιαίτερα χαρακτηριστικά,εντελώς μη συμβατά με τις εντυπώσεις που θα μπορούσε ο καθένας να καλλιεργεί χειμώνα-καλοκαίρι με βαριά μοτοσυκλέτα μες τ'ασκέρι.Δεν θα το κάνω όμως.Όχι.
Δεν είναι ότι είναι πολύ.Είναι άλλα τα ζητήματα με τα οποία θα πρέπει να έχει ξεμπερδέψει πρώτα κανείς.Κανείς άλλος.Οπουδήποτε.
Εν τω μεταξύ,ένοιωθα ακόμα παράξενα.Αποφάσισα (όχι εύκολα,πίστεψε με -αλλά στο κατω κάτω ποιος είναι αυτός ο εύκολα;) να μην κάνω τίποτα σχετικά.Από κει και μετά,τα πάντα ήρθαν μόνα τους.Μερικά ήθελαν να φύγουν.Δεν είμαι εγώ που θα τα κρατούσα με το ζόρι.Όχι.
-Μέχρι να το ξανασκεφτείς έχει τελειώσει.
-Το ξέρω.Η πλάκα είναι ότι το ξέρω.

O Επιμένων

2007-08-12T00:53:00.000+03:00

-΄Ολοι μου μιλάνε...

Αρλάντα Μον Αμούρ

2007-08-09T22:06:00.000+03:00

-Έχεις οίστρο σήμερα...
-Είσαι και φαίνεσαι.
-Δεν είναι ανάγκη να είσαι αγενής.Ή υπάρχει κάποια υποβόσκουσα (ή μήπως υπεριπταμένη) σχετική ανάγκη; Θεέ μου! Ναι! Υπάρχει η σχετική και παραπάνω άρτι περιγραφείσα ανάγκη.Αδήλωτη.Δηλωτή.Θανάσης.
Λεβιές;
-Τι να σου πω,μπερδεμένα μου τα λες... Επιπλέον,δε θα έκρινα (τηρουμένης της προϋποθέσεως πως μου επιτρέπεται -εκτός κι αν μου επιβάλλεται- να κρίνω ο,τιδήποτε.Για οποιονδήποτε,το βρίσκω πολύ εντάξει) εγώ.
-Να!
-Σταμούτρασου.
-Αντε πάλι...ρε μη μου μιλάς έτσι απότομα.΄Ηθελα να πω "να οι επιπτώσεις της μακροχρόνιας παραμονής σε συνθήκες αποψύξεως"
-Ααα...

Στην υπηρεσία σας

2007-08-09T16:32:00.000+03:00

-Για πάντα;
-Για μέχρι τώρα σίγουρα.Φτιάχνω το βαλς της Αρλάντα, που δεν είναι βαλς και είναι υπό συζήτηση αν είναι Αρλαντιανό,όπως τουλάχιστον είχαμε μάθει τόσα χρόνια τα Αρλαντιανά μουσικά κομμάτια.Αυτό βέβαια προϋποθέτει την αποδοχή της πρότασης πως έχουν προϋπάρξει δείγματα Αρλαντιανής γραφής,μουσικής ή άλλης.
Αρλάντα μάλλον σημαίνει αεροδρόμιο ή κάτι τέτοιο στα Σουηδικά.
-Στην υπηρεσία τίνος;
-Κανενός;
-Δεν'ν' κακό το βαλσάκι.Θα κάνω φάση να ακούγεται εδώ.
-Γίνεται;
-Για να δω... Μπαα,προς το παρόν δύσκολο.Άμα μεγαλώσω ακόμα λίγο.