I have finally come to realise

'Ημανε λέει σ'ένα τσιμέντο απάνω.Απέραντο και ίσιο.Που δεν ήταν όμως έρημος.
Και τώρα εκεί είμαι.Τριγύρω τίποτα.Μόνο από πάνω μου μια μνήμη άσχημη που με κάνει να νοιώθω πως κάτι κακό θα συμβεί.Με προδιαθέτει.Και μένα είναι να μη με προδιαθέσεις.
Ξαφνικά που λες,(καθόλου ξαφνικά,όπως σου είπα πριν,αλλά τέλος πάντων) ανοίγει μια καταπακτή στο τσιμέντο,τσιμεντένια κι αυτή και θέλει να με ρουφήξει.Και γω,που έχω ήδη προδιατεθεί κατάλληλα,βουτάω.Και με καταπίνει και στροβιλίζομαι και ανοίγει μια άλλη καταπακτή και συνεχίζω να κατρακυλάω με το κεφάλι μπροστά.Πολλές καταπακτές,τι να σου λέω.Και δεν αφήνω καμιά.Αρχίζω και ζαλίζομαι,μα είναι πλέον αργά.Δε γαμείς,σκέφτομαι.
Και παίρνω φόρα που λες,σταματάω τα πάντα,τα πάντα γίνονται πάλι τσιμέντο και παίρνω φόρα και του ορμάω.Του τσιμέντου.Με το κεφάλι.Και το σπάω το κεφάλι μου,σπλάτερ φάση,με κόκκινα ζουμιά να τρέχουν και να παραβγαίνουν με τα σάλια.Και γίνεται μετά κάτι που μου συμπιέζει το στραπατσαρισμένο κεφάλι και κάνει να τρέχουν όλοι πιο γρήγορα.Σάλια,μύξες,αίματα,δάκρυα.Είμαι ένα σφουγγάρι, με ζουπάν και γω αδειάζω.Σάλια,μύξες,αίματα,δάκρυα.Και κάτουρα για έξτρα δυσωδία.
Και όταν έχουν όλα τελειώσει είμαι ξαπλωμένος μπρούμυτα στο γνωστό μου τσιμέντο.Στεγνός,καθαρός και ξεκούραστος.Μα δε μ'αρέσει.Σηκώνω το κεφάλι και κοιτάω τριγύρω.Τίποτα,μόνο τσιμέντο παντού.Ησυχάζω κάπως γιατί ξέρω πως σύντομα μια μνήμη θα αποφασίσει για μένα.Χωρίς πολλή σκέψη και συναισθηματισμούς.Και θα εξαφανιστώ πάλι.
Όχι για όλους,το ξέρω.

Ο Γιος του Μαύρου Κτιρίου

Ήτανε σκοτάδι.Έτσι υπέθεσε,εξάλλου δεν είχε μέτρο.Σύγκρισης.
Βαθύ σκοτάδι,που δε βλέπεις τίποτα.Και ήτανε μέσα σ'ένα δωμάτιο,σε κλειστό χώρο τέλος πάντων.Περιτριγυρισμένη από κτισμένους τούβλινους τοίχους.Από αυτούς που συνήθως έχουν για σπλάχνα σωλήνες νερού και ομοβροντίες καλωδίων.Τα τελευταία δένονται μεταξύ τους και απογειώνονται.
Δεμένα.
Και πάλι υπέθετε,αλλά αυτή τη φορά βάσιμα: είχε περάσει όλη τη ζωή της περιτριγυρισμένη από τέτοιους τοίχους.Εκτός από τότε που ήτανε μικρή κι είχανε πάει στα Βρασνά.Οπότε λογικά και τώρα υπήρχαν τοίχοι,ντουβάρια γύρω γύρω να τη φυλάνε.Στατιστικά ήταν σίγουρο.Αλλοτρόπως αλλοτρόπως.
Κι αγάπες να τη φιλάνε.
Φαντάστηκε πως ένοιωσε το σώμα της να σκύβει και να κουλουριάζεται,σαν για να προστατευθεί.Σφιχτά γύρω από τα γόνατα και πιο σφιχτά μέσα στο στήθος.Πιο σφιχτή η καρδιά.Άσε που έτσι δεν θα την έβλεπε και κανείς.Ήταν σκοτάδι βέβαια,αλλά έτσι κι αλλιώς δεν θα φαινότανε.
Κι ήταν ωραία,δήλωσε αργότερα φανερά καταπονημένη.Ήταν δυσάρεστα,σκοτεινά και κρύα και στριμωχτά και φοβόμουνα πως θα μάθω τι φοβάμαι.Ήταν ωραία.
Φάνταζε πολύ όμορφη από κει.

Το Μαύρο Κτίριο

Έφτασε που λες η χάρη μου στο Βελιγράδι.Μπλα,μπλα,μπλα.
Λοιπόν,τους τύπους τους είχανε βομβαρδίσει,τα ξέρεις αυτά (εγώ που δε νοιώθω και πολλά πολλά,δε θυμόμουν καν πότε,το '99 μού'πε ο Κυριάκος).
Έχουνε αφήσει λοιπόν κάτι κτίρια βομβαρδισμένα να μείνουν έτσι,χωρίς να τα επισκευάσουν,ερείπια.Δε λέω,είναι έντονο το συναίσθημα να τα βλέπεις να στέκονται μισογκρεμισμένα και άδεια.Εκεί που λύγισα όμως ήταν σ'ένα παραδίπλα κτίριο,που λειτουργεί ακόμα.Θεόρατο,με μια βαριά μαντεμένια πόρτα μισάνοιχτη και μέσα ανθρώπους.Είχε αυτό λοιπόν το κτίριο κάτι σημάδια από μπόμπες που δεν το κατέστρεψαν,το τραυμάτισαν μόνο.Κι εκείνο κουβαλάει τις πληγές του και συνεχίζει να είναι.Και πονάει που οι φίλοι του πεθάναν παραδίπλα.Και είναι.

She was my steady date until she put on weight , uh-huh, oh yeah

Big Legged Emma
-Αντρέ μ'έχεις κουράσει.
-Σάλτα γαμήσ'.
Κι έτσι κόβεται η διάθεση να κρίνω εποικοδομητικά.Τους άλλους.

Χωρίς πολλά πολλά

ΠΑΤΣΑΣ

Μετά από τέτοιο μεθύσι
ξέρω τι θα γίνει
θ'ανέβουμε στις ρόδες
θα τρέξουμε λίγο
κι αφού τις δέσουμε και
περάσουμε το σύννεφο,
θα πετάξουμε τα κορμιά μας
στις καρέκλες
για ν'αρχίσει η τελετή.
Όποιος καταλαβαίνει ξέρει
και σωπαίνει
όσοι μπήκαν στο νόημα
νοιώθουν την απόλαυση
χώρια τη γεύση.
Φάτσες σταλμένες απτο
διάβολο,τσιγκελωτά
μουστάκια λαδωμένα
τραβάν τη μπόχα
και τα βλέμματα παντού.
Σε λίγη ώρα η λίγδα
θα φτάσει στις μασχάλες
για νά'ρθει η ρετσίνα
να ξεπλύνει την ντροπή.
Παγωμένος αέρας
στα μέτωπα πάλι,
μια κάψα στα στήθια
κι οι ρόδες αρχίζουν
να γυρίζουν πάλι.

Κι αν δεν έζησες την Επτάλοφο και τη Νεάπολη τότε
κι αν δε θυμάσαι το Λευτέρη,τον Ηλία,το Εδεσσαϊκόν
κι αν -λέω- δεν έχεις φάει πατσά μόνος είκοσι χρόνια μετά...


δε γαμείς....

Τελικά δεν υπήρχε εμπόδιο

-Τελικά δεν ήτανε τίποτα,ε;
-Τι πράγμα;
-Όλη εκείνη η μανούρα.Σε είχε πειράξει,μη μου πεις όχι.
-Όχι.
-Ναι,καλά τώρα.Μα για ποιον με περνάς τέλος πάντων;
-Μα ποιος είσαι τέλος πάντων;
-Σε παρακαλώ,μην αποπροσανατολίζεις τη συζήτηση,προσπαθώ να σε βοηθήσω.
-Θέλω βοήθεια,ε;
-Μην το παίρνεις στραβά.
-Καλά.
-Εννοώ πως αν με άφηνες θα μπορούσα ίσως,και,πίστεψέ με,δεν θέλω να δημιουργήσω προσδοκίες που αργότερα θα γυρνούσαν και θα μας τσιμπούσαν.
-Τσιμπάνε μωρέ οι προσδοκίες;
-Οι προσδοκίες ε; Κοίτα... τσιμπάνε είναι μια λέξη,πόση σημασία μπορείς να δώσεις στις λέξεις;...
-Πόση;
-Δεν υπάρχουν έτοιμες απαντήσεις.
-Αν παραγγείλω νωρίτερα;
-Τότε ναι.Θα είχες και την επιλογή του είδους της απαντήσεως που θα προτιμούσες.
-Έχετε κάτι σε αποκαρδιωτική που κόβει τα πόδια του εκάστοτε ενδιαφερόμενου;
- (;;) Ναι,αλλά νόμιζα πως θα ζητούσες μια θετική,ελπιδοφόρα απάντηση,από κείνες που δίνουν φτερά στην καρδιά και σε ξημερώνουν εκεί όπου αυτά δεν έχουν σημασία και είναι κανείς ολόκληρος και περπατάς και λάμπεις και δεν έχει σύννεφα και τους αγαπάς.
-Ποιους;
-Τους εαυτούς σου.Εκεί όπου αγαπάς τους εαυτούς σου.Τι λέω,εκεί αυτά δεν έχουν σημασία,δεν υπάρχουν οι γνωστοί-άγνωστοι πολλοί εαυτοί.
-Ε,αυτή!
-Είσαι μόνο εσύ και δεν είσαι ο μόνος.
-Είσαι μόνο εσύ και δεν είσαι μόνος.
-Είμαστε εμείς.Πάμε.
-Ναι,πάμε.Τώρα;
-Ναι,τώρα.

-Και μετά; -Και μετά ήρθε ο........... *

* Μ.Σιγανίδης