Ο Ζαχαρίας Γουναρίδης και οι σημαίες

Δεν κατάφερα να βρω ποιος ήταν (είναι;) ο Ζαχαρίας Γουναρίδης.Σ'ένα μέρος όμως του δρόμου που έχει τ'όνομά του,μπερδεύτηκα.Λέω,η 25η Μαρτίου μάλλον πέρασε,άλλη εθνική εορτή δεν έχουμε αυτές τις μέρες,ίσως λέω να κρεμάμε πια και το Πάσχα σημαίες. Κυριακή των Βαϊων κι έτσι...

Επειδή κι από τις δυο μεριές του δρόμου για καναδυο τετράγωνα,είχανε (σχεδόν) όλοι κρεμασμένες σημαίες.Αλλού δεν έχει,είμαι σίγουρος,μόνο εκεί τις είδα.Κυρίως ελληνικές,μία του Βυζαντίου -αεκάρα φάση- και μία της Ευρωπαϊκής Ένωσης!!!Γουργούρισε το μυαλό μου.

Και λέω: άμα είναι,γιατί δε βάζουμε και του Κάνσας μέρες πού'ναι;

"και λοιπόν,ο φίλος μου ο Σέσαρ Ακόστα κάθισε,με τα σαράντα χρόνια εμπειρίας του,μπροστά σ'έναν ηλίθιο με βαθμό αντιπλοιάρχου.Ο γαλονάς άπλωσε ένα ναυτικό χάρτη του Στενού και τού είπε: 'Δείξτε μου πού βρίσκονται οι πιο επικίνδυνοι αμμώδεις ύφαλοι΄. Ο φίλος μου έξυσε τα γένια του και απάντησε: ΄Αν εσείς ξέρετε πού βρίσκονται,με γεια σας και χαρά σας.Για να ταξιδεύω εγώ μου αρκεί να ξέρω πού δεν βρίσκονται΄".

Ο Περιπλανώμενος 6

Εαν στις 7 και δέκα τέτοια εποχή ο περιπλανώμενος με τα κατουρημένα παπούτσια επιλέξει -ν ο μ ί σ ε ι πως έχει επιλέξει- να επιστρέψει σπίτι από Ελπίδος-Κόκκορα αντί από Νεάπολη,θα δει τον ήλιο να ανατέλλει πάνω από τα δέντρα.Εάν επιπλέον το σιντί παίζει "Gimme the night",τότε αποκτά σαφές πλεονέκτημα στο ξεκίνημα της επόμενης επιθανάτιας μέρας.
Μπουχαχά.
(μάπα η μπουγάτσα)

Που λες...

και μόνο που ξεκινάω από τα Κανάλια,φτάνω στην Αλεπού,περνάω ξυστά από το Τρίκλινο και μέσα από τον Ποταμό η διαδρομή δε μπορεί,κάτι θά'χει ενδιαφέρον.Πράσινο πηχτό (τη βλάστηση της πάντα μούσκεμα Κέρκυρας εννοώ,για γαστρικές εκκρίσεις θα σου πω άλλη φορά), στενά που χωράνε ένα αυτοκίνητο τσίμα τσίμα ανάμεσα στα σπίτια,κι άλλο πράσινο,ποτάμι άμα λάχει,και οι στροφές φίλε μου... ο ήλιος που ανεβαίνει με τις στροφές... Σχεδόν,ή και τελείως τυφλές,που μετά απο μερικά περάσματα αποκτώ μια σχετική αυτοπεποίθηση και τις παίρνω γρήγορα (σου θυμίζω το αργά και το γρήγορα είναι σχετικά,με 60 km/h νοιώθω κανονικός Άρης Βατάνενες) και ζω ξανά και ξανά τη μαγική εκείνη στιγμή που ορμάω στα τυφλά,θεωρώντας πως μάλλον δεν έρχεται κάτι από απέναντι,αλλά δεν μπορώ να ξέρω σίγουρα,οπότε ορμάω με λίγο γκάζι παραπάνω,έτσι για να ταιριάξει με τους Γκρόβερ που περικυκλώνουν την αμαξάρα μου εκ των έσω.
Βέβαια εκεί που φτάνω λέγεται Κοντόκαλι,τοπωνύμιο που μ'αφήνει αδιάφορο σε σύγκριση με τα προηγούμενα,και επίσης εκεί είναι η δουλειά μου (συγγνώμη για την πρόστυχη λέξη).Δεν πειράζει.
Η διαδρομή είναι ωραία.

"δεν μπορώ παρά"

Πρέπει να ήταν νωρίς στην εφηβεία μου και ήτανε κάτω από τη γέφυρα των Αγίων Πάντων. (Φοβερή φάση να σκαρφαλώνεις στη γέφυρα από τα συγκεκριμένα πατήματα που σού'χε δείξει ο κάπως μεγαλύτερος και πιο έμπειρος φιλαράκος και να βγαίνεις πάνω,στα τρένα.Ίσιωνες κανα δυο καρφιά στις ράγες για να γίνουν ¨μαχαίρια" και μετά στο Σταθμό.Έτσι,για φάση,ή για να πάρεις το 10-Χαριλάου).
Σε μια τέτοια βόλτα λοιπόν και κάτω από τη γέφυρα είδα κολημμένες κάτι αφίσες αριστερού-αναρχικού,ή κάτι τέτοιο,περιεχομένου,όπου ανάμεσα σε άλλα έγραφε τα λόγια κάποιου πού'λεγε περίπου πως όσο (όπου) υπάρχουνε αδύναμοι δεν μπορώ παρά να πάρω το μέρος τους,ή κάπως έτσι,πάντως το νόημα αυτό ήτανε πάνω κάτω,αυτό θυμάμαι τελοσπάντων.
Το θυμάμαι το περιστατικό πολύ χαρακτηριστικά,θυμάμαι την εντύπωση που μού'χε κάνει το "δεν μπορώ παρά" της φράσης.Ακόμα μου κάνει.Καμιά φορά νομίζω πως μου παρακάνει,διαστρεβλωμένη όσο να πεις από το πέρασμά της μέσα απ'το μυαλό μου.
Ο δρόμος κάτω από τη γέφυρα ακόμα πλημμυρίζει νομίζω όταν βρέχει.

Μην ξεχάσω

Το ψηφιακό ρολόι τού Δήμου έδειχνε 06:55 και έξω από του Ρωσσίδη,στα Περιστέρια στην Πολίχνη δυο μπαρμπάδες (ο Ρωσσίδης ο ίδιος;) πίνανε γκαϊβέ σ'ένα χαμηλό τραπεζάκι.Θεώρησα πως πρέπει να σού το πω.

(τραγουδιστά,στη μελωδία του "ταξιτζή"): Πριν από λίγο σχόλασαα,και σαν τρελός γυρνάααωω

Πριν από λίγο σχόλασα από τη νυχτερινή μου βάρδια.Εδώ και χρόνια δουλεύω στη Θεραπευτική Κοινότητα Καρτερών,που ανήκει στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης.
Και είμαι τούρμπος.
Δουλεύοντας εκεί αναγκάζομαι να συνυπάρχω -δεν λέω να συνεργάζομαι,επειδή η συνεργασία προϋποθέτει έναν κοινό στόχο και διάθεση για εργασία και στην περίπτωσή μας ο κοινός στόχος,που είναι το βόλεμα στο δημόσιο διαφόρων και το φαίνεσθαι μιας υπηρεσίας απεξάρτησης από τα ναρκωτικά,με τους πόρους και τις ευκαιρίες καρριέρας που αυτό συνεπάγεται,έχει σε μεγάλο βαθμό επιτευχθεί,ενώ η διάθεση για εργασία κοιμάται αμέριμνη στη σκιά της σιγουριάς που παρέχουν οι κομματικές ή όποιες άλλες εγγυήσεις- με κάτι τύπους -ες,που,με δεδομένες τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα της αναξιοκρατίας, βρέθηκαν στο δημόσιο,(σε μία μάλιστα υπηρεσία του,που ,αν την πάρουμε στα σοβαρά -και αυτό δεν συνιστάται,κυρίως μάλιστα αν έχεις εσύ ή κάποιος οικείος σου πρόβλημα με την κατάχρηση “ναρκωτικών”-, απαιτεί πολύ ιδιαίτερες και “ακριβές” ιδιότητες χαρακτηριολογικές και/ή με εκπαίδευση χτισμένες) μέσα από κομματικά (πασοκ και νδ) και “φιλικά” σπρωξίματα και διαγκωνισμούς και που σε κάποιες περιπτώσεις χρειάστηκε να “εφευρεθούν” “ειδικότητες” και πόστα για να τρουπώσουν.
Για να συμμετέχω λοιπόν κι εγώ στο πανηγύρι αυτό,της δήθεν απεξάρτησης,πληρώνομαι. Και κάθε μήνα 400 ευρώ από το μισθό μου παρακρατούνται (υπεξαιρούνται) για να έχω ασφάλιση (μέρες πού'ναι...).Εαν έδινα 400 ευρώ το μήνα σε μια εταιρία ασφαλίσεων,φαντάζομαι πως θα μου πρότειναν να μου πάρουν και πίπα για να προτιμήσω τις υγειονομικές τους υπηρεσίες,τώρα που χρειάζομαι μια μικροεπέμβαση που θα απασχολήσει ένα κρεβάτι νοσοκομείου και το σχετικό προσωπικο 2,βαριά 3 μέρες και θα με απαλλάξει από τον καθημερινό πόνο και τις αλλαγές στην καθημερινή μου ζωή (διατροφή,περιορισμός στη σωματική άσκηση κτλ) καθώς και από το άγχος που τα παραπάνω συνεπάγονται,φουσκωμένο από το φόβο μιας οξείας επιπλοκής και των χειροτέρων...Τώρα όμως όχι.Πρέπει ή να περιμένω 4 μήνες (επιβιώνοντας μέσα στα παραπάνω),ή να τα ακουμπήσω,ή (τι πρωτότυπο!) να βρω μέσον.
Μια που περιμένω λοιπόν,μπορώ κάλλιστα να περιμένω και για κάτι ακόμα: Θέλω να αλλάξω δουλειά και τόπο κατοικίας.Αλλού θεωρείται δεδομένο πως οι εργαζόμενοι σε υπηρεσίες όπως η λεγάμενη μετά από κάποια χρόνια μετακινούνται,διότι “καίγονται” και δεν προσφέρουν πια όσο παλιότερα (και δεν θ'αρνηθώ πως δύο παραγράφους παραπάνω ένας καμμένος ήτανε που έγραφε και το βλέμμα του χρωματίζει όσο να πεις το τοπίο),μάλιστα ενθαρρύνονται αυτές οι μετακινήσεις.Επιπλέον,υπάρχει μια συνάδελφος νοσηλεύτρια που εργάζεται στην Κέρκυρα και θέλει να έρθει να ζησει στη Θεσσαλονίκη,όπου είναι εγκατεστημένη η οικογένειά της,σύζυγος και παιδάκια.Δεν ξέρω,αλλά εμένα μου φαίνεται πως τα πράγματα είναι απλά,δεν μένει θέση ακάλυπτη,και ικανοποιούνται οι ζωτικές ανάγκες (τέτοια λογίζω την αλλαγή) δύο ανθρώπων,οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και πιο αποδοτικοί στην εγασία τους,εργασία θυμίζω που έχει να κάνει με την υγεία των αλλωνόνε.Και οι αρμόδιοι-ες μας το λεν καθαρά: “μέσο έχεις;”. “Όχι”. “Καλά,περίμενε και θα δούμε”.
Μ'αυτά και μ'αυτά που λες γίνομαι τούρμπος.Και αναρωτιέμαι: Φταίει η κωλοχώρα με τους κωλουπηκόους της,ή εμείς που καθόμαστε και την τρώμε στη μάπα,ενώ τόσα ωραία και φιλικά προς τον άνθρωπο μέρη δεν θα έχουν καμιά αντίρρηση να μας δεχτούν;...